Hemd van het lijf met Abel Boels uit Mussel

MUSSEL

Redacteur Paul Abrahams van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek het hemd van het lijf.

In aflevering 25 is het de beurt aan Abel Boels uit Mussel.

 

Wanneer ben je geboren?

Op 16 maart 1959 in Mussel. Inderdaad 1959. Vrijstelling van militaire dienst. We waren met negen kinderen. Na vier meiden ben ik geboren. Een zorgenkindje met uiteenlopende kwalen. Van Engelse ziekte tot het eten niet binnen kunnen houden. De vooruitzichten waren niet goed, de levensverwachting was niet hoog. Ik heb als jong kind moeten knokken om te overleven.

Mijn vader was melkboer en was zes dagen in de week in touw om klanten te bezoeken in Mussel, Vledderveen en Kopstukken. Vanzelfsprekend moesten de kinderen allemaal helpen. Van het bevoorraden tot het bezorgen. Zelf maakte ik bijvoorbeeld elke zaterdag de Volkswagen schoon, die mijn vader gebruikte op zijn vent route. Hij had een T1 en later een T2. Prachtige modellen. Mijn vader was niet snel tevreden. Het moest echt helemaal spic en span zijn. Elke naad werd zorgvuldig gecontroleerd. Het gebeurde regelmatig dat ik het busje weer opnieuw moest poetsen. Ik heb overigens op jonge leeftijd al leren rijden in het busje.

Het busje werd ook gebruikt om twee keer op zondag naar de kerk te rijden. We kregen per kind drie snoepjes Mentos mee en ik weet niet waarom: maar we zaten altijd met het hele gezin op de eerste rij in de kerk.

Mijn moeder was ook druk hoor. Naast het runnen van het huishouden en opvoeden van negen kinderen, hielp ze klanten aan huis en voerde ze aan de keukentafel de gesprekken met de vertegenwoordigers die de hele dag over de vloer kwamen.

Met negen kinderen was het geen vetpot, dat kun je je misschien wel voorstellen. Elke cent werd omgedraaid, toch heeft het ons aan niets ontbroken. We kregen ook vaak mooie cadeaus op de verjaardagen. Dat waren relatiegeschenken van de vertegenwoordigers, die door moeder keurig werden opgeborgen.

Eén van de acht

Ik was acht jaar toen we voor de eerste keer op vakantie gingen naar Hooghalen. Daar hadden mijn ouders een huisje gehuurd. Vader bracht ons in de Volkswagen en ging daarna weer huis. Hij moest werken. Ik herinner me ook nog wel de zwemuitjes naar Bellingwolde en Tynaarlo. Ik zwom in het zwempak van één van de zussen.

Nu we zo terugblikken op vroeger: we hadden best snel een televisie. Met z'n allen kijken naar het programma 'Eén van de acht' van Mies Bouwman. En maar roepen bij de lopende band: de doos met het vraagteken! of de koffer! Wat jammer dat daar geen foto's van zijn gemaakt.

Mijn vader is in 1970 gestopt als melkboer. Hij ging vervolgens aan de slag bij het confectieatelier Lifita in Nieuw-Buinen en later bij Optilon in Winschoten.

Ik ging naar de basisschool Op de Zandtange in Mussel, daarna naar de MAVO in Musselkanaal. Ik wilde van jongs af aan politieagent worden. En dan bij voorkeur in Amsterdam. Boeven vangen in snelle auto's. Dat leek me machtig mooi. Ik ben twee keer op gesprek geweest en ik ben ook twee keer goedgekeurd. Telkens werd ik voor de politieacademie afgewezen omdat ik nog te jong was.

 

Je bent toen vertegenwoordiger geworden

Op nadrukkelijk verzoek van mijn vader heb ik een sollicitatiebrief naar Verkade gestuurd. Er was een vacature voor een vertegenwoordiger. Ik werd uitgenodigd voor een gesprek. In gewone kleren - geen pak en geen stropdas, want die had ik niet - ben ik samen met een kameraad in mijn 2CV4 naar Zwolle gereden. En warempel, er kwam een tweede gesprek op het hoofdkantoor van Verkade. Samen met mijn toenmalige vriendin ben ik in de trein naar Zaandam gestapt. Ik droeg het avondmaal pak van mijn vader - we hadden ongeveer hetzelfde postuur - en ik had een tas met kleren bij me voor de terugreis.

Met de auto in de sloot

Op mijn verjaardag kreeg ik een brief in de bus dat ik was aangenomen. Ik kon beginnen op 1 mei 1979. In een kostuum reed ik een nieuwe auto van de zaak rond als een vorst. Mijn rayon was Drenthe, Groningen en Friesland. Over vorst gesproken: ik ben een keer met de auto in een sloot met water beland. Via de voorruit naar buiten geklommen. De afspraak in Sneek heb ik maar afgebeld.

De afspraak was altijd om acht uur 's morgens bij de eerste klant te zijn. In welke plaats dan ook. Ik was een keer een half uur te vroeg in de buurt van Dokkum en ben tijdens het wachten achter het stuur in slaap gevallen. Werd ik om tien uur wakker. Ja, je maakt wat mee bij de weg.

Na de periode Verkade heb ik gewerkt bij onder meer groothandel Daventria in Deventer, Lekkerland, Op=Op Voordeelshop en Sligro.

Momenteel verdien ik als ZZP-er de kost door onder meer Duitse schnitzels en eierballen te verkopen. Daarnaast verhuur ik mij als acquisiteur aan verschillende ondernemingen.

 

Voetbal speelt een rode draad in je leven

In 1970 ben ik samen met een aantal vrienden lid geworden van voetbalvereniging JVV in Jipsingboertange. Die club had toen een jeugdafdeling. In Mussel was geen voetbalvereniging, die werd pas opgericht in 1976. 

Ik heb bij JVV een jaar in de spits gespeeld. Mooie tijd. Omkleden in de schuur van boer Velema en dan door het bos naar het nabijgelegen voetbalveld lopen. Geen douches. Als je geluk had, stond er een bak water om je schenen schoon te borstelen. De eerste wedstrijd uit was tegen Siddeburen. Wat een avontuur. Ik zat voorin de auto naast de begeleider.

Later ben ik lid geworden van Mussel. Ik zou gaan voetballen in het tweede team, maar de spelerskaart was mee met het eerste team. Dan ga je daar voetballen, werd gezegd. Ik begon op de bank tegen het vierde team van Onstwedder Boys. Het was onderafdeling. Twintig minuten voor tijd mocht ik invallen bij een voorsprong van 4-0. Mijn eerste bal-contact was een snoeiharde overtreding en een strafschop tegen. Met uitzondering van een uitstapje van een jaar naar Onstwedder Boys, heb ik altijd het mooie shirt van Mussel gedragen.

Hekwerk uit Wageningen

Ik draag ook een steentje bij als bestuurslid van de club. Onder meer commerciële zaken en ik ben voorzitter geweest. Momenteel ben ik vice-voorzitter. Met elkaar is veel bereikt in Mussel.

We hebben een werkelijk prachtige accommodatie met 280 reclameborden om het veld en we zijn begonnen met een interne verbouwing om een kleedkamer voor de vrouwelijke leden van de club te realiseren. Onlangs is een prachtig sponsorcontract afgesloten met VW Century. Een zeer goede deal. We zijn als Mussel een uitzondering op hun regel… Het bedrijf doet verder alleen zaken met betaalde voetbalorganisaties FC Emmen en FC Groningen.

We hebben ook landelijke bekendheid gescoord door 400 meter hekwerk van het failliete FC Wageningen over te nemen inclusief tribune van RKSV Nuenen dat naar een ander sportcomplex is verhuisd. 20 vrijwilligers hebben toen in korte tijd een fantastische klus geklaard met medewerking van de transportbedrijven Wever en Wind uit Mussel.

 

Je hebt een hectische periode achter de rug

In 1986 ben ik getrouwd met Ella van der Heide uit Onstwedde. Samen hebben we een dochter Anne.

Op 10 januari 2014 is Ella onverwacht op 48-jarige leeftijd overleden. Oorzaak: longembolie. Een vreselijke tragedie. Een week later is Ella begraven. De belangstelling voor de uitvaart was overweldigend. Die steun heeft ons goed gedaan.

Het was zeker een hectische periode, want in november 2013 werd bij mij na een scan een tumor zo groot als een ei in het hoofd ontdekt, waardoor het gehoor beschadigd is. Een week na de begrafenis van Ella moest ik voor vervolgonderzoek naar het UMCG. Gelukkig was de tumor niet kwaadaardig en de operatie is succesvol verlopen.

Ik wil voor de rest van mijn leven niet alleen blijven. Ik heb Miranda uit Stadskanaal leren kennen - ze werkt op de kinderafdeling van het Refaja - en samen bouwen we aan een toekomst. We hebben inmiddels een kavel gekocht in Jipsingboertange en we gaan daar een huis bouwen. En wie weet wat de volgende stap is ...

Ik ben erg geïnteresseerd in de Tweede Wereldoorlog. En dan met name de Jodenvervolging. Want hoe is het mogelijk dat zoveel joden om het leven zijn gebracht? Onvoorstelbaar. Te absurd voor woorden, met geen pen te beschrijven. Ik heb vaak een bezoek gebracht aan Kamp Westerbork en ik ben veelvuldig naar Polen gereisd naar de overblijfselen van de vernietigingskampen als onder meer Auschwitz, Treblinka en Birkenau. Het is dan ook niet zo vreemd dat ik lid ben van het 4 mei comité in Mussel.

Daarnaast heb ik met een aantal inwoners van de regio de stichting 'Build the future NL' opgericht. Ook Miranda is lid van het bestuur. De stichting helpt jonge, kansarme kinderen in Zuid-Afrika om zich verder te ontwikkelen, waardoor ze een toekomstperspectief hebben. Want ongeschoolde kinderen vandaag zijn vaak de gevangenen van morgen.

Paul Abrahams