Column | Hemelpost aan G. Zwartsenberg

Ondernemer Grietinus Zwartsenberg (1889–1980) lobbyde sinds 1943 voor een ziekenhuis in Stadskanaal. In 1968 werd het Refaja geopend

Niemand durft het u te vertellen, meneer Zwartsenberg, toch moet iemand het doen. Nog een paar keer diep ademhalen en dan zal ik het maar zeggen. Ga er alstublieft even rustig voor zitten.

Uitgerekend in dit kroonjaar, het gouden jubileum, vijftig jaar na de opening in 1968 van het Refaja, dreigt het hart uit ons mooie ziekenhuis te worden gerukt. Die klus is te groot voor de cardiologen, meneer Zwartsenberg. Refaja, Hebreeuws voor 'De Heer geneest': u zit dicht bij het vuur, kunt u voor ons een goed woordje doen?

Het bestuur van Treant Zorggroep sluit de kraamafdeling en de kinderafdeling van locatie Refaja. Van Hoogeveen ook trouwens. De zorg wordt verplaatst naar locatie Scheper in Emmen.

Oorzaak is dat er genoeg kinderartsen zijn, maar ze willen niet naar onze mooie regio. Snapt u dat nou meneer Zwartsenberg? Het personeel is in rep en roer, de huisartsen en de bevolking meer dan ongerust en de politiek praat.

Lawaai maken helpt niet. Alleen de komst van kinderartsen kan het tij nog keren.

Om mij heen zie ik jonge mensen, die met opgetrokken neus weg gingen uit onze streek, goed opgeleid terugkeren. Met een nieuw soort zelfbewustzijn en trots ontplooien ze de leukste initiatieven. De Oost-Groningse mentaliteit van 'het was niks, het is niks en het wordt niks' verandert gelukkig. Langzaam, maar toch. Moeten wij nou deze jeugd vertellen dat ze in de toekomst voor hun bevalling of met hun zieke kinderen een half uur verwijderd zijn van een ziekenhuis? Zeg maar, zoals dat in uw tijd, meneer Zwartsenberg, zo’n tachtig jaar geleden, ook was?

Het is het begin van het einde als in een ziekenhuis geen kraam- en kinderafdeling meer zijn. Het hart wordt uit de organisatie gerukt. Dus ook voor overige zorg zullen we uiteindelijk naar bijvoorbeeld Scheemda moeten.

Wat we nodig hebben is iemand als u, meneer Zwartsenberg, een koopman, diplomaat, wereldburger, Grunneger en waardig pleitbezorger, die kinderartsen verleidt om hier te komen werken en wonen.

In een jaar tijd verloor Peter Groenewold zijn zoon en werd zijn dochter geboren. Dat gebeurde in het Refaja. De kraam- en kinderafdeling waren voor hem en zijn vrouw een geweldige steun en toeverlaat. Groenewold: "Kort na de dood van onze zoon bleek mijn vrouw zwanger te zijn. Wij wisten ons met de tegenstrijdige gevoelens geen raad. Op de afdeling Gynaecologie en op de kinderafdeling begrepen ze zó goed onze zorgen en onzekerheid. Ze bezwoeren ons dat we altijd bij hen terecht konden, 24 uur per dag. Gelukkig was dat niet nodig, maar de korte lijntjes, de snelle bereikbaarheid, gaven ons wel een heel veilig gevoel." De jonge bouwondernemer wil alles in het werk stellen om de afdelingen op de been te houden. Hij werkt, samen met zijn rechterhand Sietzo Boerema, aan een netwerk waarmee hij zich sterk kan maken voor het ziekenhuis.

In het Westen willen veel leraren niet werken… schoolbesturen lokken personeel met een (gratis) huurhuis. Ik ken jongeren die 'even een paar jaar in die jungle gaan werken', zo lekker kunnen sparen en dan terugkeren.

Een paar jaar geleden stond FC Emmen aan de rand van een faillissement. Tien ondernemers lapten ieder 50.000 euro. Afgelopen zondag promoveerden de Drenten naar de eredivisie! Kunnen Kanaalster bedrijven zo ons ziekenhuis redden? Persoonlijk zou ik nog geen cent geven voor een voetbalclub. Je weet maar nooit of die elf jongens niet net op het moment suprême hun dag niet hebben. Daar hoef je bij kinderartsen niet bang voor te zijn, die scoren als ze er moeten zijn. Dat is een zekere investering.

Aan de Barkelazathe is nog een royale bouwkavel beschikbaar. In de regio zijn meerdere prachtige objecten te koop. We hebben een mooi theater, prachtige zwembaden, uitgestrekte fietsroutes, fijne musea, ga zo maar door en alle belangrijke voorzieningen zijn aanwezig.

Als onze plaatselijke politiek nou eens samen met aannemers en andere ondernemers een gespreid bedje zou maken waar kinderartsen zich prettig voelen. De huisartsen willen vast wel hun relaties en connecties aanspreken. Een beetje extra inspanning van Treant zou ook welkom zijn. En dat ook duidelijk en zelfverzekerd uitdragen. Onbekend maakt onbemind. Als de kinderartsen eenmaal het genoegen van rust, ruimte, en mogelijkheden, kortom, onze mooie Kanaalstreek, ontdekken, dan willen ze misschien niet eens terug. En als ze nou ook nog andere specialisten weten te enthousiasmeren, dan zou dat helemaal fijn zijn.

Wat denkt u, meneer Zwartsenberg, krijgen wij dat voor mekaar?

Rie Strikken