Hemd van het lijf met Greetje Oosting uit Nieuw-Buinen

NIEUW-BUINEN

Redacteur Paul Abrahams van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek het hemd van het lijf.

door Paul Abrahams

In aflevering 32 is het de beurt aan Greetje Oosting uit Nieuw-Buinen

 

Op 3 oktober 1957 aan het Zuiderdiep 4 in Tweede Exloërmond. Mijn vader Jan van Klinken runde samen met mijn moeder een manufacturenzaak. Er werd werkelijk van alles verkocht. Knopen, ritsen, zakdoeken, kleding en nog veel meer. We woonden achter de winkel, vader, moeder, mijn twee broers, mijn zus en ik als jongste kind. Ik kan me weinig herinneren van die periode. Het was wel een drukke winkel met veel klanten uit de wijde regio. Begin jaren zestig heeft een oom van mij de winkel overgenomen. Mijn vader ging werken bij Philips. Eerst in de productie, later op kantoor. Ik zag hem altijd in een pak rondlopen.

Door de overname van de winkel zijn we verhuisd naar de Meidoornlaan in Nieuw-Buinen. Daarna werden de verhuisdozen opnieuw ingepakt en uitgepakt. Nu in een woning aan de Gelderselaan in Stadskanaal, in de nieuwe woonwijk Plan Ter Maars. Daar hebben we tien jaar gewoond. Toen zijn we wederom verhuisd naar Nieuw-Buinen.

Lief en spontaan meisje

Ik ging naar de christelijke lagere school aan de Menistenlaan in Stadskanaal. Ik kon goed leren en in mijn rapport stond steevast 'een lief en spontaan meisje'. Na de lagere school ging ik naar de christelijke MAVO 'achter de GADO', de locatie waar nu de Jumbo van Froukje Sloot is gevestigd. Ik wilde graag juf worden. Ik speelde vroeger thuis ook altijd schooltje met mijn twee broers. Inclusief een schoolbord. En ik had er goed de wind onder, ik was een echte juf. Op de MAVO werd mij afgeraden om te kiezen voor het onderwijs. In die periode waren er namelijk veel te veel leerkrachten. Hoe anders is dat nu. Je kon wel de opleiding gaan volgen, maar een baan vinden? Dat ging toch niet lukken. Achteraf heb ik soms wel eens spijt van de beslissing dat ik naar mijn mentor heb geluisterd.

Vervolgens heb ik voor de zorg gekozen. Voordat je de opleiding mocht beginnen, moest je eerst een half jaar praktijkervaring opdoen. Ik heb gewerkt in Huize Bernlef in Groningen. Daar ben ik vroegtijdig gestopt. Ik vond Groningen namelijk helemaal geen leuke stad. De volgende stap was verpleeghuis Open Haven in Veendam. Ik heb daar de opleiding ziekenverzorgende gedaan en gewerkt op onder meer de afdeling demente bejaarden. Toen die afdeling werd overgeplaatst naar het Tuntlerhuis in Ter Apel ben ik ook gaan nadenken over mijn eigen carrière.

Via via werd ik getipt over een vacature in het Refaja ziekenhuis in Stadskanaal. Op de afdeling G was een baan beschikbaar. G was destijds Gynaecologie, later is die afdeling samengevoegd met de kraamafdeling onder de naam afdeling E.

Is dat niets voor jou, informeerde mijn tipgever. Om een lang verhaal kort te houden: ik heb geschreven, ik ben op gesprek geweest en ik ben aangenomen op 1 september 1978. Inderdaad, binnenkort ben ik veertig jaar in dienst van het Refaja ziekenhuis, nu een onderdeel van Treant Zorggroep. Mijn jubileum vier ik op zaterdag 1 september met koffie en gebak op de afdeling E en in het laboratorium van het Refaja. De receptie vindt plaats op dinsdag 2 oktober, ook in het Refaja.

Hemovigilantie medewerker/verpleegkundige

Ik heb gewerkt op afdeling G en E en later op de afdeling dagbehandeling interne. Ik heb verschillende opleidingen gevolgd en uiteindelijk ben ik verpleegkundige geworden. Op dit moment ben ik Hemovigilantie medewerker/verpleegkundige. Ik bewaak onder meer de keten van de transfusie van bloeddonor tot in de patiënt. Een transfusie moet kwalitatief goed en veilig zijn voor de patiënt Ik werk 16 tot 20 uur op de locaties in Stadskanaal, Hoogeveen en Emmen van Treant Zorggroep.

Ik ben zo'n 38 jaar lid geweest van de OR van het ziekenhuis. Ik heb me altijd erg betrokken gevoeld bij het wel en wee van mijn Refaja en later Treant. Ik heb ook altijd alle kansen gekregen om me verder te ontwikkelen. In de afgelopen tientallen jaren is veel opgebouwd in Stadskanaal en ik ben blij dat ik als lid van de ondernemingsraad een steentje heb kunnen bijdragen. In november 2017 ben ik gestopt met mijn werkzaamheden voor de OR. Dat is soms wel eens moeilijk. Het zijn hectische tijden en er verandert veel. Dat doet veel met het personeel en zeker met mij. Je weet dat dingen soms anders moeten, anders gaat het niet goed, maar toch … Je wilt graag drie mooie locaties overhouden en dat voelt soms niet zo.

Wat ik wel knap vind, is dat bijna alle medewerkers zo vriendelijk blijven en dat de zorg voor de patiënten altijd centraal blijf staan. Wat ik wel jammer vind is dat je na de fusie niet meer alle collega’s persoonlijk kent. Ik koester daarom mijn Refaja periode en ik probeer samen met iedereen van Treant Zorggroep weer iets moois te bouwen.

Jan is mijn grote liefde. We hadden al verkering sinds mijn dertiende. Hij zat ook op de MAVO 'achter de GADO' en hij woonde vlak bij me in de buurt. We fietsten altijd samen naar school. We zijn keurig verloofd en we zijn op 20 november 1987 getrouwd in het gemeentehuis in Borger. Toen woonden we al tien jaar samen.. Jan is voorman bij een schoonmaakbedrijf en we hebben samen twee kinderen: Yasmin en Nick. Ook zij hebben allebei een relatie.

Trekdrop in de zak

We waren vroeger veel aanwezig op het sportcomplex in Nieuw-Buinen. Nick droeg vanaf zijn vijfde jaar het oranje shirt en we gingen altijd kijken. Jan is jarenlang leider geweest, vanaf de F-jes tot aan het eerste elftal. Ook toen Nick in dat team speelde. Ik was - laat ik het voorzichtig zeggen - best wel een fanatieke supporter. Om te voorkomen dat ik teveel 'aanwijzingen' ging geven aan de spelers en de scheidsrechter, had ik altijd trekdrop bij me. Als ik zat te kauwen, dan kon ik namelijk niet praten.

Ik ben nog technisch jeugdcoördinator geweest van Nieuw-Buinen en voorzitter van het jeugdbestuur. Als voorzitter van het jeugdbestuur was ik ook lid van het 'grote' bestuur. Verder was ik lid van het bestuur van de supportersvereniging. We organiseerden leuke activiteiten als bingo, een open dag en de verkiezing van de speler van het jaar.

Ik heb niet alleen heel veel voetbalvelden gezien, ik ging ook altijd mee naar de uitvoeringen van Yasmin en Nick die lid waren van de harmonie in Tweede Exloërmond. Yasmin heeft klarinet gespeeld en Nick trompet. Yasmin is jaren lid geweest, Nick niet zo lang. Het was niet goed te combineren met het voetballen. Er waren altijd chauffeurs nodig. De ene keer een optreden tijdens een kerkdienst, dan weer een serenade bij een bruidspaar. De familie Van Klinken stond wel bekend als muzikaal. Zelf heb ik alleen maar blokfluit gespeeld. Ik kon wel goed oliebollen en kniepertjes bakken om de clubkas te spekken; van zowel de muziekvereniging als de voetbalvereniging. Yasmin en Nick hebben ook wel eens samen opgetreden tijdens Koninginnedag in Stadskanaal. Dan kwamen ze thuis met een goed gevulde pet.

Speeltuinvereniging Kindervreugd

Naast mijn werk in het Refaja ben ik ook jarenlang vrijwillig peuterjuf geweest in Nieuw-Buinen. Op dinsdag- en dondermorgen was ik te vinden in Klein Duimpje. Het gebeurde wel eens dat ik 's morgens met de peuters bezig was en vervolgens een late dienst draaide in het ziekenhuis. Ook ben ik voorzitter geweest van de medezeggenschapsraad van school 24 en was ik lid van de ouderraad van Ubbo Emmius. Vandaag de dag heb ik het een 'stuk rustiger'. Ik ben alleen nog voorzitter van de speeltuinvereniging Kindervreugd die bijna zestig jaar geleden is opgericht. Mijn vader was één van de oprichters van de vereniging. Met elkaar zorgen we ervoor dat de kinderen veilig kunnen spelen en dat het terrein er netjes verzorgd bij ligt.

Ik heb vroeger geturnd bij CSV in Stadskanaal. Ik was wel lid van de keurgroep die overal in het land in actie kwam. Nee, veel prijzen heb ik niet gewonnen. Af en toe een medaille en een vaantje. Later ben ik met mijn Jan lid geworden van Jahn II Runners. We waren destijds één van de eerste leden.

Ik vind het fijn om te wandelen, de tuin te onderhouden, te handwerken en te knutselen en ik ben dol op onze vier katten. Daarnaast voer ik de egels in de tuin. Ik hou erg van de natuur. Ik verveel me geen moment. Elk jaar vieren we vakantie op Texel. Dat voelt echt als ons tweede huis. We hebben eerst alleen gekampeerd, maar de laatste jaren huren we een huisje. Wel telkens op een andere plek op het eiland. Het voelt elke keer weer als thuis komen als we van de boot rijden.


Auteur

Paul Abrahams Redacteur