Hemd van het lijf met Anneke Verweij uit Stadskanaal

STADSKANAAL

Redacteur Paul Abrahams van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

door Paul Abrahams

In aflevering 36 is het de beurt aan Anneke Verweij uit Stadskanaal.

Wanneer ben je geboren?

Op 8 juli 1954 in Marum, in het zogeheten Westerkwartier. Op de grens van de provincies Groningen en Friesland. We waren thuis met zeven kinderen, vier meisjes en drie jongens. Ik ben de op één na oudste.

Mijn vader werkte in de timmerfabriek van mijn opa, Gjaltema's Timmerfabriek. Toen ik vijf jaar oud was, zijn we als gezin van 6 geëmigreerd naar Tasmanië, een eilandstaat van Australië. Vader wilde samen met zijn tweelingbroer een eigen bedrijf beginnen. We zijn naar Australië gevlogen. Ik kan me niet veel herinneren van de reis, die dankzij enkele tussenstops drie dagen heeft geduurd. Eigenlijk alleen dat de reiswieg van mijn broertje aan de bagageruimte boven de stoelen was bevestigd.

Het voelde als nieuwe familie

In Australië zijn we goed opgevangen door de Nederlandse gemeenschap. Je was toch min of meer op elkaar aangewezen, het voelde ook als nieuwe familie. Er stond een huis klaar en mijn vader kon meteen aan de slag. Hij werkte overdag in loondienst en ’s avonds was hij druk in de 'basement' van ons huis met het eigen bedrijfje dat hij samen met zijn broer aan het opstarten was.

Mijn ouders gingen vanaf het eerste uur op Engelse les om zich zo snel mogelijk verstaanbaar te maken. Ik weet nog dat vader zelfs in het Engels ging voorlezen uit de bijbel.

Wij gingen naar de lagere school op ruim twee mijl van ons huis. We woonden in een heuvelachtig gebied en we liepen naar school. Niemand had een fiets. Bij terugkeer in Nederland op latere leeftijd heb ik pas leren fietsen (en schaatsen).

Klompen, molens en tulpen

Vanwege de gezondheid van mijn ouders zijn we na tien jaar met een gezin van negen weer geremigreerd naar Nederland en belandde ik opnieuw in Marum. Die beslissing is abrupt genomen. Ik stond niet bepaald te juichen om terug te gaan naar Nederland. Ik moest afscheid nemen van veel goede vriendinnen en wat wist ik nu van Nederland? Ja, men liep op klompen en er waren molens en tulpen. Dat was het wel zo'n beetje. We zijn met de boot teruggegaan. Een reis van maar liefst zes weken. Maar dat was voor een groot gezin goedkoper dan vliegtuigtickets. Nu ik dit vertel, besef ik dat het in november volgend jaar een halve eeuw is geleden dat ik teruggekomen ben naar Nederland.

Op school in Taroona, Tasmanië zat ik in de derde klas van de Highschool en halverwege het schooljaar kwam ik terecht op de ULO in Marum. Ik sprak een beetje Nederlands, maar kon geen Nederlands schrijven of lezen. Ik kende de topografie van Australië uit mijn hoofd, maar de aardrijkskunde en geschiedenis van Nederland en Europa waren compleet nieuw voor mij. En wat te denken van vakken als Duits en Frans? Die had ik in Australië niet nodig. Om de Nederlandse taal goed te leren heb ik boeken van de christelijke serie VCL verslonden. Ik heb de ULO ingeruild voor de huishoudschool in Drachten en daarna de INAS gedaan eveneens in Drachten.

In service opleiding RKZ Groningen

Al op jonge leeftijd wilde ik verpleegkundige worden. Ik heb de zogeheten in serviceopleiding gedaan in het RKZ in Groningen. Leren en werken. Je woonde in een zusterflat naast het ziekenhuis. Tijdens de opleiding heb ik overigens dispensatie gekregen voor mijn Nederlands. Na de opleiding ben ik aan de slag gegaan als verpleegkundige op de afdeling neurochirurgie van het RKZ.

gedurende de INAS opleiding - in het ziekenhuis in Utrecht ben ik in 1973 Krijn tegen het lijf gelopen. Hij werkte in de verpleging in de Domstad. Ons eerste afspraakje was een bezoek aan een concert van Herman van Veen. Ik was echt onder de indruk van de teksten van Herman van Veen, hoewel ik 'net koud terug was uit Australië'. Aan de hand van Krijn heb ik Nederland goed leren kennen. Ik was nieuwsgierig naar alles wat ik ontdekte en hij kon mij goed uitleggen hoe Nederland in elkaar zat en hij leerde mij veel over de geschiedenis. Naast ons werk waren we ook toen al heel ondernemend.

Praktijkbegeleider Refaja ziekenhuis

Ik was 21 jaar toen ik met Krijn ben getrouwd. We hebben twee zoons, twee lieve schoondochters en vier kleinkinderen, twee jongens en twee meisjes. We woonden in Eexterveen en ik werkte in Groningen. In 1978 heb ik de overstap gemaakt naar het Refaja in Stadskanaal. Wat dichter bij huis ging ik aan de slag als praktijkbegeleider. We zijn toen ook verhuisd naar Stadskanaal. Na de geboorte van de kinderen heb ik vijf jaar niet gewerkt. In die tijd was ik actief in de kerk. Ik gaf zondagschool, gezinscatechisatie, bezocht zieken en ouderen en zat in de jeugddienstcommissie. Daarna heb ik de draad weer opgepakt als verpleegkundige op de Interne afdeling.

Diabetes verpleegkundige

Na een tip van Goziena Brongers - de huidige wethouder van de gemeente Stadskanaal die eerder tegelijk met mij praktijkbegeleider was in het Refaja - heb ik iets meer dan 20 jaar geleden gesolliciteerd als diabetesverpleegkundige in het Refaja. Daar is een gespecialiseerde opleiding voor die ik heb gevolgd. Ik werk vier dagen in de week en het is een hele mooie baan met nog steeds meer dan dan genoeg uitdaging. De kans is heel groot dat ik tot mijn pensioen diabetesverpleegkundige blijf in het Refaja.

Op de polikliniek draai ik spreekuren voor mensen met diabetes mellitus. Samen met twee collega's werken we nauw samen met de internisten. Vooral mensen met type 1-diabetes hebben hier een 24/7 job aan. Na het stellen van de diagnose leer ik de persoon hoe de ziekte te integreren is in het dagelijks leven. Dat is vooral in het begin erg zwaar want naast het moeten controleren van de bloedglucosewaarden en het injecteren van insuline meerder malen per dag, moet er ook geleerd worden om te gaan met de ziekte tijdens alle bijzondere gebeurtenissen zoals werk, sport en vakantie.

In het ziekenhuis behandelen we de complexe patiënten met bijkomende problematiek of complicaties. Ook meer technische behandelmogelijkheden zoals een insulinepomp horen in het ziekenhuis thuis. De patiëntengroep is breed, van hele jonge kinderen en pubers tot kwetsbare ouderen, zwangere vrouwen en mensen die gedialyseerd moeten worden.

Hoe groot was de schrik voor Krijn en mij dat juist onze eigen kleindochter op eenjarige leeftijd diabetes type 1 kreeg. Naast mijn werk maak ik dus van zeer dichtbij mee hoe lastig het is om deze ziekte te hebben. Gelukkig doen haar ouders het super goed en gaat het heel goed met haar. Trouwens, de grootste groep mensen met diabetes heeft de andere vorm. Dat noemen we type 2-diabetes. Veel van hen kunnen behandeld worden met tabletten in de huisartsenpraktijk. Alleen in gecompliceerde gevallen of bij complicaties worden deze mensen in het ziekenhuis behandeld.

Voorzitter Filmliga Stadskanaal

Ik werk vier dagen in de week, maar daarnaast heb ik tijd voor verschillende hobby's. Ik ben bijvoorbeeld voorzitter van de Filmliga Stadskanaal met zo'n 400 leden uit de wijde regio. Vrijwel elke dinsdagavond zit ik in de Smoky bioscoop in Stadskanaal. Ik vind het heerlijk om naar films te kijken. En als bestuurslid van de Filmliga heb je de kans om een prachtige programma samen te stellen. We bezoeken als bestuur en programmeringscommissie ook veel filmfestivals in het land om een keuze te kunnen maken. En ja, soms zie ik daarom een film twee keer. Geen enkel probleem. Weer genieten!

Het lezen van boeken staat eveneens hoog op het lijstje. Ik lees de meeste boeken in het Engels, zeker drie op de vier. Veel boeken worden gekocht, maar de lijst is zo lang, dat ik ook zeer regelmatig de plaatselijke bibliotheek bezoek om nieuwe titels te reserveren.

Daarnaast ben ik lid van een zelf opgerichte boekenclub. Minimaal vier keer per jaar komen we bij elkaar om een boek te bespreken. Je stapt met het lezen van de keuze van een ander dan ook uit je comfort zone. Ik spendeer veel tijd aan lezen maar ik weet zeker dat dit een verrijking is.

We genieten ook van theater. In Geert Teis - ik heb daar vroeger nog werkzaamheden als gastdame verricht zoals bezoekers verwelkomen en naar hun stoel begeleiden - maar ook elders in het land. Van opera tot klassiek ballet, maar we kopen ook tickets voor toneeluitvoeringen en popconcerten. Roger Waters in de Ziggo Dome in juni was geweldig.

Lezing in het Streekhistorisch Centrum

In de afgelopen decennia hebben we veel reizen gemaakt. In 1995 heb ik samen met Krijn en de twee kinderen zeven weken een bezoek gebracht aan Australië. Het was flink sparen, maar het was de moeite meer dan waard. Het voelde voor mij als thuiskomen. Daarna kregen we de smaak te pakken. Krijn en ik hebben vervolgens veel landen bezocht. Van Vietnam tot Zuid-Afrika en afgelopen mei de overweldigende mooie nationale parken in het westen van Amerika. Op zondag 16 december geven we een lezing in het Streekhistorisch Centrum in Stadskanaal over onze reizen. Ik heb uitgebreide dagboeken bijgehouden en deze thuis uitgewerkt en Krijn heeft duizenden foto's gemaakt.

Tien keer wandelvierdaagse Nijmegen

Het is ook fijn om te wandelen. In juli heb ik zelfs voor de tiende keer de wandelvierdaagse in Nijmegen gelopen. En eerlijk gezegd: tot tien jaar geleden had ik helemaal niets met wandelen van lange afstanden. Toen Krijn zich elf jaar geleden samen met een kennis had ingeschreven voor de wandelvierdaagse, was ik om. Het lijden, de overwinning op jezelf. Het super trotse gevoel als je na vier dagen over de eindstreep wandelt. Die gezelligheid. Dat is werkelijk niet te beschrijven. Je moet natuurlijk wel flink trainen, maar we hebben het er allemaal voor over. Het hotel voor volgend jaar is reeds geboekt. We kijken er al weer naar uit.

Als je bij mij thuis rondkijkt valt het op dat ik veel voorwerpen van glas heb. Je zou het best een verzameling kunnen noemen. Ik struin graag rommelmarkten af om gekleurde vazen en andere voorwerpen te zoeken uit de jaren 1900 tot 1960. Recentelijk ben ik begonnen met het uitgebreide ontbijtservies van Copier uit 1939. Wat een kick geeft het als je voor weinig geld een kleine schat vindt.


Auteur

Paul Abrahams Redacteur