Hemd van het lijf met Mei-Lin Germs

TER APEL - Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf. In aflevering 64 is het de beurt aan Mei-Lin Germs uit Ter Apel.

Wanneer ben je geboren?

Op 12 juni 2001. In het Refaja ziekenhuis in Stadskanaal. Voor zijn werk bij de NEM was mijn vader over de hele wereld onderweg. In Taiwan heeft hij mijn moeder ontmoet. Na haar studie in Amerika was zij teruggekeerd naar haar vaderland en had daar een baan bij Siemens, in de handel … of zoiets. Ze komt uit Kaohsiung, de tweede stad van Taiwan. Het is de grootste havenstad van het land en een belangrijk industrieel centrum.

De eerste vier jaar van mijn leven reisden we mee met mijn vader en verbleven korter of langer in een bepaald land. In Amerika en Israël hebben we het langst gewoond. Mijn moeder leerde Nederlands, maar we spraken overwegend Engels met elkaar. Mijn vader komt uit Ter Apel. Daar zijn we gaan wonen toen ik vier werd. Thuis spreken we Chinees, Engels en Nederlands. Op de kleuterschool paste ik me eigenlijk vrij snel aan. Mijn zusje is acht jaar jonger dan ik.

Taiwan

We gingen elk jaar vijf weken naar oma in Taiwan. Zij was al heel jong weduwe. Haar zoon, mijn oom, woonde bij haar in huis. Als wij er waren, dan kwam ook vaak de zus van mijn moeder uit Canada, twee zussen woonden bij oma in de buurt. Met de neefjes en nichtjes was het erg gezellig. Oma had een heel groot huis waar het altijd heerlijk rook naar lekker eten. Ze hield van koken, kon dat ook heel goed. De Chinezen eten allemaal héél snel, maar wel drie of vier keer per dag, en dan warm.

Als we bij oma waren dan huurden we wel eens een busje om trips in de bergen te ondernemen met alle ooms en tantes, nichtjes en neefjes. Er was altijd veel levendigheid in en rondom mijn oma’s huis. Toen we klein waren raceten we met onze skelters door de gangen. De familie is niet gelovig, maar er is wel een soort voorouderverering, het taoïsme. 'Ghostmonth', maand van de geesten, viel vaak in onze vakantie. Oma zei dan: ‘Mei-Lin, hang jij eens even dat lampje daar op.’ Licht speelt een belangrijke rol, als oriëntatie voor de geesten van de overledenen. Ritueel geld verbranden doet men ook, alles als eerbetoon naar de voorouders. De laatste jaren gingen we soms om het jaar. Mijn zusje haar Chinees is dan ook niet zo goed als dat van mij. Ik keek veel naar Chinese televisie, mam las voor in het Chinees en toen ik klein was reisden we veel in Taiwan. Vorig jaar is oma overleden. De familie moet een nieuwe balans zoeken, een manier vinden om elkaar te blijven ontmoeten.

Zandbaktijd

Ik had een heerlijke 'zandbaktijd'. De basisschool werd verbouwd, dat werd OBS De Vlinder en wij gingen dagelijks met een schoolbus naar Barnflair, dat maakte indruk. Nee, ik heb nooit iets gemerkt van racisme, er zijn nooit opmerkingen gemaakt over mijn 'anders' zijn. Ik ben ook heel trots op mijn afkomst. Een paar van mijn vriendinnen ken ik nog van de basisschool. Ik heb een paar jaar gewerkt bij het Chinees restaurant hier in Ter Apel. Zo kon ik mooi mijn Chinees een beetje op peil houden. En ze hielden rekening met mijn muziek-afspraken.

Spectrum

Sinds drie jaar vorm ik met Martijn Schuur uit Stadskanaal het duo 'Spectrum'. We hadden van het begin af aan muzikaal en persoonlijk een klik. Wij spelen vooral Top 2000 muziek. Akoestisch. In het begin was ons publiek wat sceptisch: zulke jonge mensen die die oude muziek maken, is dat wel wat? Na een eerste kennismaking zijn ze eigenlijk altijd blij verrast. Hier in de regio hebben we al echt naam gemaakt. Op de afterparty van de Klap tot Klap loop hebben we gespeeld en in de Knoalster Nacht bij de Mingel in Stadskanaal. Verder spelen we veel in de omgeving Winschoten, Veendam.

Muziek

Van jongs af aan ben ik al bezig met muziek. Je ziet de piano, daar. Mijn moeder speelde er op. Via AMV, klassiek piano en zingen kwam ik terecht in 'Small Time', dat is de kweekvijver van de Big Band in Ter Apel. Een jaar of elf was ik toen. Ik speelde er keyboard, oriënteerde mij op jazzy, funky muziek. Tot mijn veertiende hadden we met een beetje een samenraapsel van voormalige bruggers een leuk funkbandje.

Op de Interschool van het AZC heb ik een kinderkoortje begeleid. In eerste instantie was dat voor een benefietconcert van War Child in het Boschhuis, een jaar later zongen we op het Bevrijdingsfestival in Assen. Toen de gemeente Vlagtwedde opging in de nieuwe gemeente Westerwolde is een mooie herdenkings-cd gemaakt. 'Het Lutje Vlagtwedder Laidjesbouk' heet die. Ik ben er trots op dat ik daar ook op mocht meedoen.

Studeren

Ik ontdekte dat ik rock toch leuker vond. Soms zing ik nog in de Big Band en Martijn en ik zoeken uitbreiding van ons duo.

Martijn zit in HAVO-4, die moet dus nog een jaar. Hij wil echt professioneel verder in de muziek, heeft zijn vader als voorbeeld. Ik zit in het examenjaar van VWO op de RSG. Samen met mijn moeder heb ik me heel breed georiënteerd op vervolgopleidingen. Natuurlijk hebben we gekeken op conservatoria en pop opleidingen, maar dat is het niet voor mij. Ik wil muziek maken vanuit mijn gevoel, mij veel laten leiden door intuïtie.

We hebben in Groningen en Utrecht de universiteiten bekeken, maar uiteindelijk voelde ik me het meest op mijn gemak in Amsterdam. Het is daar prettig anders, mijn multi-culti kan zich daar meer ontwikkelen. Voor Geneeskunde ben ik uitgeloot. Het wordt Psychobiologie. Ik wil persé iets worden in de richting van mensen helpen op gezondheidsniveau.

Vrije tijd

Wat ik verder nog doe in mijn vrije tijd?

De focus ligt echt even op school nu. De eindexamens komen eraan. Spannend! Maar natuurlijk is er nog tijd voor muziek, familie, beetje hard lopen, genoeg slapen!

We hebben een hechte, leuke klas. Met vriendinnen ga ik wel eens koekjes bakken of shoppen. Ik geef niet zoveel om kleding. Op de Vismarkt in Groniningen koop ik wel mooie bandshirts, zoals dit." Mei-Lin trekt trots met een brede lach de onderkant van haar AC DC shirt strak.

"Make-up vind ik ook niet zo belangrijk. Als we met de meiden aan het tutten zijn dan ben ik altijd als eerste klaar."

Uw verslaggever is onder de indruk van deze veelbelovende adolescent. Weer thuis vraagt zij zich af of Mei-Lin zich ergens echt thuis voelt en zo ja, waar. Per mail antwoordt Mei-Lin:

Thuis

Antwoord op de vraag: 'Waar voel je je het meest thuis?'

Familie is thuis, thuis is familie en dus heb ik veel keuze bij deze vraag aangezien ik overal wel familie heb. Taiwan zie ik daarom ook als mijn tweede thuis, maar op nummer één staat natuurlijk wel Ter Apel. Ik ben hier opgegroeid, naar school gegaan en heb veel geleerd en mezelf hier eigenlijk leren kennen en ontwikkelen. Niet te vergeten de wekelijkse wandelingen met het gezin in het Ter Apeler bos, deze herinneringen wegen ook mee.

Ik ben blij met deze basis, Ter Apel zie ik als een hele veilige omgeving. Hierdoor ben ik niet bang om in de toekomst ook nieuwe plekken te ontdekken. Maar Ter Apel blijft toch speciaal en hier zal ik altijd blijven terugkomen.

Rie Strikken