Hemd van het lijf met Agnes Lensing-van de Ven

GASSELTERNIJVEEN - Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

In aflevering 67 is het de beurt aan Agnes Lensing-van de Ven uit Gasselternijveen.

Het prachtige voorjaarsweer en de schilderachtige bombastische Ruisdaelse wolkenlucht doen uw verslaggever besluiten de toeristische route naar Gasselternijveen te nemen. Volkomen zen stuurt zij haar wagen door het geliefde weidse Veenkoloniale landschap en de kaarsrechte Drentse dreven om voor het schrikhek op de Dideldomweg abrupt tot stilstand te komen: wegomlegging. Keren dan maar. Het uitgestrekte gebied zonder teken van leven of bebouwing zover het oog reikt doen het gevoel van gelukzaligheid omslaan in lichte paniek bij afwezigheid van richtinggevoel en een defecte navigatie.

Tien minuten te laat arriveert zij op het boerenerf. Geen mens te bekennen, een kapotte deurbel en een angstaanjagende grote hond die tegen de witte jeans aan springt nekken het laatste restje goed humeur. Uit het niets verschijnt een tengere jonge vrouw die de hond met een kort commando tot de orde roept en aan de halsband meevoert naar een schuur. “Loop maar achter mij aan” zegt de boerin zonder een reactie af te wachten. Het koddige tafereel: de achterkant van de elegante kleine vrouw met de dansende paardenstaart en de grote, lompe hond ontlokken de verslaggever een binnenpretje. In de keuken aangekomen maakt Agnes koffie. De pruttelende baby mag bij verslaggever op schoot. Met haar neus in het heerlijk geurende babykruintje is zij de valse start alweer vergeten.

Met de tevreden baby in het wipstoeltje op de enorme keukentafel en onder het genot van een dampende mok koffie steken de dames van wal.

Wanneer ben je geboren?

Op 2 juni 1980. In het ziekenhuis van Geldrop. Mijn moeder had elf jaar voor een basisschool klas gestaan. Bij de geboorte van mijn vier jaar oudere zus zei ze: ‘nu ik eindelijk kinderen heb, ga ik er ook zelf voor zorgen’ en ze bleef thuis. Op de boerderij heeft ze wel altijd meegeholpen. Mijn vader was de achtste generatie die boerde op die plek, maar er was geen uitbreidingsmogelijkheid voor het melkveebedrijf in Brabant. Zo lang ik me kan herinneren gingen we door heel Nederland kijken, in de vakanties bijvoorbeeld, naar geschikte locaties om het bedrijf te verplaatsen. Het was een heerlijke jeugd op de boerderij. Ik was van jongs af aan dol op de koeien.

In Nuenen, bij Eindhoven ging ik naar de basisschool. Daarna in Helmond naar het VWO. Ik wilde graag dierenarts worden, maar omdat ik slecht was in biologie heb ik dat opgegeven. In Wageningen heb ik een jaar Zoötechniek gestudeerd. Uiteindelijk heb ik gekozen voor de HAS, dat is de Hogere Agrarische School, in Den Bosch. In 2003 ben ik afgestudeerd.

Naar Gasselternijveen

In 2001 vonden mijn ouders eindelijk de ideale plek voor hun nieuwe bedrijf, hier in Gasselternijveen. Mijn vader was toen al 60. Ik heb hem gezegd dat hij het niet voor mij moest doen, dat het niet zeker was of ik het bedrijf over wilde nemen. Maar mijn vader is heel nuchter en redelijk. Hij zei dat hij blij was dat hij toch nog zijn ideale plek om uit te breiden had gevonden en dat hij zo lang mogelijk wilde blijven boeren. Als ik het niet wilde overnemen zou hij het weer verkopen. Ik hielp altijd al op de boerderij, maar eigenlijk ben ik pas hier in Gasselternijveen gaan melken, twee keer per dag, zeven dagen in de week. In eerste instantie in het weekend en de vakanties, omdat ik nog in Den Bosch naar school ging, maar vanaf zomer 2003 werkte ik volledig mee. In 2006 kochten mijn ouders in het dorp een mooi huis, voor als ze van de boerderij af zouden gaan. Daar ben ik eerst gaan wonen.

Boer Zoekt Vrouw

En toen kwam Boer Zoekt Vrouw. Ze wilden graag een vrouw. Via de HAS kwamen ze bij mij terecht. Ik had vriendjes gehad, maar de boerderij was toch wel een dingetje. Het bedrijf, de koeien, komen altijd op de eerste plaats en vakantie, dat was ook zoiets ingewikkelds. Daar liep het altijd op stuk. Plus toch mijn eigenzinnige karakter ….. na enige aarzeling heb ik Boer Zoekt Vrouw toegezegd. Maar het heeft een veel grotere impact gehad dan ik had gedacht. En toch zou ik het zo weer doen! Ik heb er zoveel van geleerd: Ik was verlegen, dat ben ik niet meer. Ik was geneigd nogal zwart-wit te denken, Boer Zoekt Vrouw leerde mij dat er ook nog zoiets als grijs is.

Mediatraining

Ik zat op handbal bij Jahn II in Stadskanaal, al vanaf dat ik hier woon. Op een gegeven moment speelden wij een wedstrijd, zat er opeens iemand van Story voortdurend foto’s te maken! Daardoor voelde ik me compleet overvallen. De mediatraining die de KRO mij had aangeboden had ik in eerste instantie afgewimpeld, maar toen ik die avond thuiskwam heb ik ze direct gebeld en alsnog die training gedaan.

Dat het uiteindelijk met Jurre niks werd voelde als een afgang…. Hoe triest ben je als je uit zoveel kandidaten nog niet de ware vindt …Ik heb alle brieven een herkansing gegeven. Drie weken lang was ik er elke dag twee uur mee bezig, maar ik vond geen geschikte.

Tegen mijn vader zei ik dat ie misschien toch maar het bedrijf te koop moest zetten, want om als meisje alleen hier te gaan boeren, dat was op termijn geen doen.

Trekker trek

In 2010 deed ik mee aan een Trekker trek wedstrijd in Gieten. Ik stond te wachten tot ik de baan op mocht: had ik ineens oogcontact met een leuke knul en die sprong bij mij op de treeplank. Hij keek nooit naar BZV, wist niet wie ik was. We kletsten als vanzelf een end weg, Albert bleek ook een boerenzoon. Een half jaar later organiseerde onze voerleverancier een jongerendag in Apeldoorn. Niet één van mijn vrienden wilde mee. Via via hoorde ik dat Albert er wel naartoe wou. De hele reis hadden we het hartstikke gezellig. We zijn allebei van 1980, kenden de liedjes van die tijd, er was meteen een klik. Een maand later hadden we verkering. In 2013 trouwden we en zijn we gaan toewerken naar de overname van het bedrijf. In 2014 is Lieke geboren, in 2016 Geert.

In 2015 was de nieuwe, geavanceerde stal, klaar en zijn wij hier gaan wonen. Nou, de fosfaatproblemen die volgden zijn breed uitgemeten in de media. Vorig jaar leken we het niet te gaan redden, nu zijn we volop met nieuwe plannen bezig.

Ik heb de knop op positief gezet. Een vriendin die psycholoog is was onlangs hier en verbaast zich daarover. Ja, hoe dat precies werkt weet ik ook niet, maar het werkt.”

Albert

Tijdens het gesprek komt Albert Lensing twee keer onopvallend poolshoogte nemen. Terwijl hij zich een kop koffie inschenkt observeert hij de situatie. Zijn drie maanden oude dochtertje ligt met het hoofdje op de schouder van haar moeder te slapen, terwijl die gewoon verder praat. Albert ziet dat het goed is en vertrekt weer naar de stal.

Nevenactiviteiten

Boerin Agnes vervolgt: “Albert werkte full time voor een loonbedrijf. Als de kinderen ’s avonds in bed liggen, dan werken wij samen nog een paar uur in de stal. Ik wil zo graag dat zij, net als ik, opgroeien op de boerderij! En al moet er op dit moment elke dag geld bij, het is zo’n feestje om in dit duurzame bedrijf met onze prachtige koeien te werken! Ik zie de stip aan de horizon. Sinds 1 januari werkt Albert niet meer buiten de deur. Met de komst van Maaike, eind januari, was het geen doen meer dat ik hier alleen met de kinderen was. Ik ben bezig met nevenactiviteiten. De oude melkput hebben we omgebouwd tot vergader- en educatieruimte.

Tot vijftig personen kunnen we herbergen. De afgelopen maanden heb ik hier drie dagen in de week schoolklassen gehad uit de wijde omgeving, van Winschoten tot Ter Apel. Boeren zitten op dit moment in de hoek waar de klappen vallen. Ik wil het eerlijke verhaal vertellen, gebaseerd op feiten. Wij zorgen voor goed voedsel en beheren de natuur. Kom, dan laat ik je het lokaal zien.”

Agnes gaat voorop, terwijl baby Maaike doorslaapt op haar arm.

De ontvangstruimte ziet er prachtig uit. Een royaal bemeten aparte keuken en mooi sanitairblok completeren het geheel.

Agnes: “Hoe vind je de wanden? Mooi hè, die koeienfoto. Over het erf teruglopend wijst Agnes met de vrije arm om zich heen. “Kijk, ons land ligt om de boerderij. De koeien kunnen zo naar buiten. We verbouwen ons eigen gras, onze eigen mais, kunnen onze eigen mest kwijt. Het is gewoon het mooiste plekje van de hele wereld!”

Rie Strikken