Hemd van het lijf met Wouter Mennen uit Gasselternijveen

GASSELTERNIJVEEN - Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

In aflevering 78 is het de beurt aan brandweerman Wouter Mennen uit Gasselternijveen.

De vrouw van brandweerman Wouter Mennen laat uw verslaggever binnen. In de hal passeren wij een grote antieke kast, verrassend modieus appeltjesgroen geverfd. "Ja, dat is zo’n projectje van Wouter. Ik had er mijn bedenkingen bij, maar hij ziet dat. En toen de kast klaar was vond ik hem ook prachtig."

Haar man neemt de complimenten bescheiden in ontvangst. "Zullen we op de kazerne praten? Dan geef ik je daar een rondleiding."

Vogelshemweg 20 in Gasselternijveen is aan de buitenkant een onopvallend pand. Bij het openen van de grote industriële roldeur openbaart zich echter als een Grote Vriendelijke Reus een brandweerauto. In no time heeft Wouter zich omgekleed en staat de brandweerman klaar voor de foto. Een rondleiding volgt. Alles is indrukwekkend aan de ruime kazerne met royale personeelskantine. Voor het gesprek nemen we plaats aan een picknicktafel op het ruime terras.

Wanneer ben je geboren?

"Op 15 juli 1975. In Gasselternijveen. Ik heb een oudere broer en een jongere zus. Mijn moeder was huisvrouw. Mijn vader was gemeente-ambtenaar en lid van de vrijwillige brandweer, net als twee ooms. De brandweer heb ik dus bijna letterlijk met de paplepel ingegoten gekregen. De fascinatie voor duiken ook: vanaf een jaar of acht rende ik na de kerkelijke dienst naar huis. Dan waren de onderwaterdocumentaires van Jacques Cousteau, vanaf die boot de Calypso, op de televisie. Die dromerige onderwaterwereld, de zee, dat schip, het natuurschoon, de archeologie … voor mijn gevoel ben ik geboren met de liefde voor het leven onder water.

In Gasselternijveen ging ik naar christelijke basisschool 't Kompas. In Stadskanaal ging ik naar het Ubbo Emmius Lyceum naar de MAVO en de HAVO. Daarna wist ik eigenlijk niet goed wat ik wilde. Ik heb altijd een hele brede interesse gehad.

HEAO

Op een open dag van de HEAO in Groningen zag ik veel mooie meiden rondlopen. Ik dacht hmmm, laat ik dat maar gaan doen. Achteraf gezien misschien geen erg weloverwogen keus, maar wanneer ik mij ergens in vastbijt maak ik het ook af! Ik heb na deze studie toch nog twaalf jaar financiële banen bij verschillende vakantiepark aanbieders gehad. Onder andere in Stadskanaal, Groningen en Amersfoort. Annemarie en ik wilden allebei graag terug naar het Noorden en bij de brandweer in Assen, die overdag professioneel bezet is, was een mooie baan voor mij. Hierbij kon ik mijn financiële kennis combineren met de brandweer.

Annemarie

Annemarie en ik kenden elkaar van het uitgaanscircuit en toen zij veertien en ik zestien was, zaten we samen op dansles. Ik weet eigenlijk niet meer precies hoe, maar op mijn drieëntwintigste was het 'aan' en op een gegeven moment is ze bij mij ingetrokken. In 2005 zijn we getrouwd. Sinds 2003, na het vertrek uit Amersfoort, wonen we in Gasselternijveen.

Brandweer

Toen ben ik ook lid van de vrijwillige brandweer hier geworden. Onze dochters zijn dertien en tien jaar oud. Lotte, de oudste, is zo lenig als een aapje, samen doen wij wel eens aan indoor klimmen. Eline, de jongste, is meer een stoere meid die doet aan judo en scouting. Zij heeft haar spreekbeurt over de brandweer gedaan. In vol ornaat ben ik met de brandweerauto op het schoolplein verschenen. Ik hoop dat de loeiende sirene, het zwaailicht en mijn brandweer pak zoveel indruk hebben gemaakt, dat nu wat kinderen uit ons dorp ervan dromen om later brandweerman te worden. Of brandweervrouw! In Gasselternijveen is één vrouwelijke collega. Vrouwen zijn zeer welkom: we zouden er graag een paar mensen bij willen. De basisopleiding duurt zo'n twee jaar en wordt meestal gegeven in de avonduren. Daarna kun je eventueel vervolgopleidingen doen.

Brandweerman/vrouw op maat

Maar sinds kort is hier in Gasselternijveen een pilot, waarbij we de zaken omdraaien: als je wel branden wilt blussen, maar niet bij auto-ongelukken ingezet wilt worden, dan kan dat. Wil je alleen chauffeur zijn op de tankautospuit? Zijn we ook blij mee. Iedereen vanaf achttien jaar, die fysiek en mentaal in goede conditie is, is welkom. Onze oefenavond is maandag, we beginnen om 19.00 uur. Wie dat wil kan geheel vrijblijvend komen kijken. Een van onze laatst gekomen collega’s is een man bij wie we het brandende huis geblust hebben. Hij wil graag wat terugdoen. Mooi toch! En er zijn twee potentiële kandidaten, mensen uit het dorp, een beetje aan het snuffelen.

Zelf heb ik natuurlijk wel de basisopleiding gedaan. Daarna de vervolgopleidingen duiker, toen chauffeur, bevelvoerder en duikploegleider. In oktober start ik met de opleiding 'specialist operationele voorbereiding', een officiersopleiding.

Duiken doe ik privé sinds 1999, bij de brandweer professioneel vanaf 2012 bij duikteam Assen.

Duik de Noordzee Schoon

In september ga ik voor mijn andere passie, het duiken, opnieuw mee met een expeditie van stichting Duik de Noordzee Schoon. Mijn tiende expeditie in zeven jaar tijd. De Noordzee is onlosmakelijk verbonden met Nederland: als transport, voor visserij, toerisme en nu ook voor windenergie. Dat zijn allemaal economische links. De laatste jaren groeit het besef steeds meer dat we zuinig moeten zijn op deze zee als onderdeel van het ecologische systeem waar we allemaal onderdeel van zijn.

Vanuit Scheveningen vertrekt een schip met helikopter en bijboten. Aan boord zijn een man of dertig. Onder andere biologen, archeologen, filmers, fotografen en duikers. Onze corebusiness is het opruimen van visnetten, vistuig en plastic afval. We doen ook aan wrakonderzoek, dan moet je denken aan vergane schepen of onderzeeërs, die soms na tientallen, soms honderden jaren teruggevonden worden. Als het wrak van recentere datum is dan kunnen we nog nabestaanden na zo lange tijd eindelijk zekerheid geven over hun vermiste familielid. Dat is heel dankbaar werk.

Avontuur en milieu

Zo'n expeditie is voor mij de perfecte combinatie van avontuur en inzet voor het milieu. Op nieuwjaarsdag was de ramp met het containerschip MSC Zoë. Met een aantal brandweer-collega's hebben wij, net als heel veel mensen, de stranden van Terschelling, Vlieland en Schiermonnikoog helpen opruimen. Maar lang niet alle van de bijna vierhonderd overboord geslagen containers zijn gevonden. Er liggen heel wat op de zeebodem, verspreid ten noorden van de Waddeneilanden. En bij de Borkumse Stenen, dat is een uniek zeebodemgebied waar belangrijke riffen bestaan. De inhoud van die containers, die vaak kapot geslagen zijn en waarmee de zeebodem waarschijnlijk nog bezaaid ligt, gaan wij opruimen.

Doggersbank

Het leven onder water is zo fascinerend! Afgelopen juli was ik voor Duik de Noordzee Schoon op expeditie naar de Doggersbank. Deze ondiepte in de Noordzee is de kraamkamer van haring, schol en spiering en daarmee ook foerageergebied van onder andere de dwergvinvis. We zijn op zoek geweest naar de laatste Nederlandse onderzeeboot die nog niet is teruggevonden. We hebben wrakken gezien die prachtig begroeid waren en nu riffen vormen die een schuilplaats zijn voor het onderwater-leven. Ook hier zijn door ons weer veel visnetten geborgen.

Hobby’s

Of ik verder nog hobby's heb? Nou, vooral sportief. Voor het duiken en voor de brandweer moet ik wel in goede conditie zijn natuurlijk. Ik doe aan trailrunning, zwemmen, fietsen en fitness. Als ik voor mijn plezier duik, dan vind ik technisch duiken en grotduiken prachtig. Deelname aan een expeditie van 'Duik de Noordzee Schoon' kost veel geld. Ongeveer 2/3 komt van sponsoring, 1/3 betalen we zelf. We verkopen een mooi boek en ik geef bijvoorbeeld lezingen."

Huize Mennen

Het begint te schemeren en we besluiten het gesprek in huize Mennen voort te zetten. Daar aangekomen laat echtgenote Annemarie trots de veranda zien die haar man gebouwd heeft.

"Voor Wouter zitten er net te weinig uren in een dag, hij is eigenlijk altijd bezig. Heeft hij verteld van zijn onderwaterscooters? Kijk, daar staan ze."

Uw verslaggever merkt op dat ze blij is dat hij haar schoonzoon niet is… ik zou doodongerust zijn als hij op pad was.

Annemarie: "Voor de kinderen wordt het naarmate ze ouder worden lastiger. Ze missen hem. Vroeger vond je het heel normaal dat iemand een dag of wat niks van zich liet horen. Tegenwoordig verwacht je dat op ieder appje direct reactie komt. En dat is onmogelijk als Wouter op zee zit. Aan de andere kant zijn ze van jongs af aan niet anders gewend. Ze weten niet beter dan dat hij regelmatig een week weg is. En ik kan terugvallen op mijn ouders voor oppas bijvoorbeeld. Ik werk onregelmatig als verpleegkundige. Hoe ik het zelf vind, vraag je? Ik weet ook niet beter. En die glimlach op zijn gezicht, als hij over de zee of de brandweer praat, die twinkel in zijn ogen … dat is mij alles waard."

Rie Strikken