Van vijand tot vriend in een half uur

STADSKANAAL Enkele weken geleden is Henk Volders benaderd door Pieter Drap van Stichting Behoud Oorlogsherinneringen met het verzoek om binnenkort Erika Bischof en Andreas Kehlenbach te ontvangen.

Zij zijn familie van de Duitse soldaat Christian Kehlenbach, die op 15 april 1945 is gesneuveld in de omgeving van de Vlagtweddersluis. Hij was toen 17 jaar.

Contact

"Dat wil ik graag doen", vertelt de 93-jarige inwoner van Stadskanaal en auteur van het boek 'De Vlagtweddersluis en omgeving in oorlogstijd'. "Tien dagen voor zijn overlijden heb ik nog met hem gesproken en samen in een schuttersput geschuild. Zijn nicht en neef willen graag weten hoe de laatste dagen van zijn leven zijn verlopen. Waar hij was ingekwartierd, waar hij is gesneuveld. Ik heb jarenlang tevergeefs geprobeerd contact te zoeken met familie van Christian. Ik kijk dan ook uit naar het bezoek en heb inmiddels een uitgebreid verslag geschreven dat ik wil aanbieden. Het moet alleen nog in het Duits worden vertaald."

Henk Volders woont met zijn familie in het gebied bij de Vlagtweddersluis waar zich veel Duitse soldaten bevinden. Zij krijgen de opdracht om de opmars van het oprukkende geallieerde leger te stuiten.

Schuttersput

"Op 6 april ontmoet ik Christian Kehlenbach die vlak bij de weg tussen de bomen een schuttersput heeft gegraven. We zijn allebei 17 jaar oud. We maken een praatje en hij vertelt dat hij nog nooit een gevecht heeft meegemaakt en bang is om te sneuvelen. Ik krijg medelijden met hem en mijn wantrouwen is verdwenen. In korte tijd wordt een Duitse soldaat - een vijand - een vriend van mij. Ik spreek hem moed in en adviseer hem om niet aan de strijd deel te nemen. Overgave is de enige optie. Hij vertelt echter dat zijn commandant heeft gezegd dat Duitse soldaten ook bij overgave worden gedood. Het is hier overwinnen of sterven."

Tabak

"Vervolgens ben ik naar huis gegaan om tabak te halen, want hij snakte naar een rokertje", vervolgt Henk. "Als dank heb ik een paar legerschoenen gekregen inclusief de borstels. Die heeft ie toch niet meer nodig, zegt hij. Als plotseling een vliegtuigje verschijnt, kruipen we samen in de schuttersput. Gezellig is het zeker niet, we stonden dicht op elkaar, want er was nauwelijks plaats voor twee personen."

Paul Abrahams