Hemd van het lijf met Luc Drenthe uit Stadskanaal

STADSKANAAL

Redacteur Paul Abrahams van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

door Paul Abrahams

In aflevering 33 is het de beurt aan Luc Drenthe uit Stadskanaal.

Op 1 september 1928 aan het Zuiderdiep in Valthermond. Vroedvrouw Haan was aanwezig bij de bevalling in de nacht dat bokser Bep van Klaveren in Amsterdam de Olympische titel in de wacht sleepte in de categorie vedergewicht. Mijn ouders kregen vier zoons, ik ben de op één na jongste.

Mijn vader was smid. Hij is begonnen als smidsknecht in Ter Apel en kreeg de gelegenheid om voor een paar honderd gulden een smederij in Valthermond over te nemen. Hij was een harde werker, maakte lange dagen. Stond urenlang per dag achter het aambeeld. Het gezin Drenthe woonde naast de smederij. Ik heb nog een prachtige foto aan de muur in de gang hangen van de smederij en de woning. Ik zit achterop de motor van een klant die net heeft getankt. Links staat de Ford met het kenteken D2688 van mijn vader. Hij was één van de eerste inwoners van het dorp met een eigen auto.

Mijn vader is begonnen als eenmansbedrijf, maar het ging hem voor de wind. Hij was een echte handelaar. Uiteindelijk is de fa. A. Drenthe BV opgericht. Op een gegeven moment waren er zo'n dertig medewerkers in dienst. Er werden onder meer tractoren en combines verkocht, maar er werden ook ploegen gemaakt. Het was de hele dag een komen en gaan van mensen. Vooral veel boeren uit de wijde regio kwamen over de vloer.

Veel kattenkwaad uithalen

Ondanks de Tweede Wereldoorlog heb ik een fijne jeugd gehad. Ik had twee goede vrienden: Henk Mulder, de zoon van de huisarts en Febo Bijl, de zoon van de schoenmaker. We haalden best veel kattenkwaad uit. Zo schoten we bijvoorbeeld met een windbuks de kersen uit de boom.

Veel verhalen over de oorlog heb ik pas later gehoord. Zoals het verhaal van een varken dat bij opa in Odoorn was vet gemest en 's nachts in een vrachtwagen zonder licht naar ons huis in Valthermond moest worden vervoerd om te worden geslacht. Onderweg wist het varken echter uit de kist te ontsnappen. Na een lange zoektocht werd het varken weer gevonden en opnieuw ingeladen. Voordat de reis werd hervat, kwam de waarschuwing dat drie landwachters even verderop een controle hielden. Via een omweg is het transport veilig in Valthermond gearriveerd. De rapen waren echt gaar geweest als de vrachtwagen onderweg was aangehouden.

Ik heb als jong ventje gevoetbald bij VB, Valthermondse Boys. Eén van de twee voetbalverenigingen in het dorp. Ik kon wel aardig voetballen. Heb als midvoor wel eens tien keer gescoord tegen Valthe.

Na de lagere school in Valthermond, ben ik naar de MULO in Musselkanaal gegaan. Vervolgens naar de Rijks Kweekschool in Coevorden. Ik wilde onderwijzer worden. Met de fiets van Valthermond naar Emmen en dan met de trein naar Coevorden. Ik heb de opleiding wel afgemaakt, maar ik heb nooit voor de klas gestaan. Ik wilde eigenlijk wat anders gaan doen.

Ik heb wel een band gehouden met het onderwijs, want ik kreeg verkering met Eppie Slim. Ze woonde vlakbij mij in Valthermond en ze was kleuterjuf aan School 96 in het dorp. Dertig kinderen in de klas was eerder regel dan uitzondering. Soms kwamen leerlingen dagenlang niet opdagen. Eppie ging dan op huisbezoek, soms in plaggenhutten met één kamer. Bleek dat de kinderen aan het werk waren op het land of in het veen om een centje bij te verdienen.

Verhuisd naar Rotterdam

Na mijn opleiding tot onderwijzer worstelde ik met de vraag: wat nu? Ik had verkering, maar geen baan. We zijn tenslotte na het lezen van een advertentie in de krant verhuisd naar Rotterdam. Ik ging de opleiding voor politieagent volgen en Eppie ging in betrekking bij een huisarts. Zij woonde ook bij de huisarts, ik had een kamer in de nabijheid van stadion De Kuip. Samenwonen was in die tijd niet bespreekbaar.

Werken bij de politie was bepaald geen vetpot en we wilden graag trouwen. Daarom ben ik perronchef geworden in Helmond. Je kent dat wel: een eigen kantoor, een mooi uniform, een rode pet, een fluit en een zogeheten spiegelei.

Voor de verhuizing van Rotterdam naar Helmond mocht ik de DKW bestelwagen van mijn vader lenen. Helemaal volgeladen bleef de auto plotseling in de Maastunnel stil staan. Iets met een knopje waarmee het licht aanging en de motor werd uitgezet. In ieder geval klotsende oksels, omdat het hartstikke druk was in de tunnel. Auto's reden ons met hoge snelheid toeterend voorbij. We zijn uiteindelijk 'gered' door twee politieagenten. Zij kregen de bestelwagen weer aan de praat. Omdat we uit Valthermond kwamen, hebben we geen bekeuring gekregen.

Opleiding assistent verkeersleiding luchtmacht

Het was niet echt een drukke baan en het verdiende ook nog eens 30 gulden meer. Dat heb ik bijna twee jaar gedaan. Toen ben ik aangenomen voor de opleiding tot assistent verkeersleiding bij de luchtmacht in Gilze-Rijen. Ik heb de opleiding noodgedwongen halverwege moeten afbreken. We hadden inmiddels twee zoons: de tweeling René en Ad. Als gezin zouden we negen maanden gaan wonen op Nieuw-Guinea waar ik mijn werkzaamheden bij de luchtmacht moest gaan voortzetten. Tijdens een controle voor vertrek bleek dat Ad astma patiënt was en niet mee kon naar Nieuw-Guinea. Einde oefening. Later zijn mijn zoons Gerrie en Bert geboren.

Vervolgens kwam het verzoek van mijn vader om weer terug te keren naar het Noorden. Ik kon als verkoper aan de slag bij het familiebedrijf, we gingen wonen in Emmen. Ik kreeg het rayon Zuidoost-Drenthe in mijn portefeuille en dat ging eerlijk gezegd best goed.

30 jaar Philips Stadskanaal

Na het lezen van een advertentie in de krant heb ik gesolliciteerd bij Philips in Stadskanaal. Ik had een leidinggevende functie en ben later aan het werk gegaan op het zogeheten planbureau van Philips. Ik heb zo'n dertig jaar bij Philips gewerkt.

Vervolgens ben ik overgestapt naar de journalistiek. Ik heb gewerkt voor de RONO (de voorloper van RTV Noord), de kabelkrant, de Winschoter Courant, Nieuwsblad van het Noorden, het Groninger Dagblad en ik was correspondent voor de Telegraaf. Sinds jaar en dag run ik Persburo Luc Drenthe. Eerst aan de Engelandlaan in Stadskanaal, nu in de woontoren Maarshorst waar ik sinds vier jaar woon. Een half jaar na de verhuizing is mijn Eppie overleden.

Ik ben altijd veel op pad geweest, was een echte onderzoeksjournalist. Ik wilde alles tot de bodem uitzoeken, ik zat er bovenop om de juiste informatie boven water te krijgen. En nog steeds hoor. Toegegeven: vroeger werkten meer journalisten bij de krant of bij de regionale omroep. Je had meer tijd om je ergens in vast te bijten. Nu is de bezetting minimaal en dat vind ik jammer.

Journalistiek is mijn passie

Ik word binnenkort 90 jaar, maar het vuur brandt nog steeds in mij. Journalistiek is mijn passie. Ik ben nog steeds net zo gedreven als tientallen jaren geleden. Ik heb in al die tijd nooit een klacht aan de broek gekregen. De waarheid moet op tafel komen te liggen. Ik volg de politiek op de voet. Ik ben altijd aanwezig op de publieke tribune tijdens de commissievergaderingen en de raadsverkiezingen in het gemeentehuis in Stadskanaal en in Wedde. Ik word door 'mijn chauffeur' Jan Hendrik Adams naar de vergaderingen gereden. Ook naar de bijeenkomsten om de twee weken van 'de stamtafel' in Hof van Sellingen, waar ik met inwoners over uiteenlopende onderwerpen praat. Werkelijk alles komt langs. Regelmatig schuiven daar ook spontaan politici aan. En dat is altijd heel erg gezellig. Ik zou het ook wel fijn vinden om te zijner tijd 'de stamtafel' in Stadskanaal te introduceren. Maar waar zou je dat dan moeten houden?

Ik bezoek ook altijd woensdagmorgen het pers uurtje van de gemeente Westerwolde. Daar is alle gelegenheid om de burgemeester en de wethouders 'aan de tand te voelen'. Ik vind het pers uurtje bij uitstek een goed moment om kritische vragen te stellen om belangrijke informatie te vergaren. Het gebeurt wel eens dat ik iets te laat arriveer, omdat ik niet meer zo snel ter been ben. Toch wachten ze altijd totdat ik aanwezig ben. Dat geeft een goed gevoel, ik waardeer het stukje respect voor deze 'oude krijger'. In Stadskanaal zijn ze destijds gestopt met het pers uur, dat betreur ik nog steeds. Ik hoop nog altijd dat het besluit van de toenmalige burgemeester Baukje Galama wordt terug gedraaid. Ik vind dat we vandaag de dag veel te weinig met elkaar praten, terwijl we elkaar in de ogen kijken.

Heup gebroken

Een aantal weken geleden ben ik bij een garagebedrijf in Mussel aangereden. Een stom ongeluk met grote gevolgen: een gebroken heup. Ik ben in allerijl naar het Refaja ziekenhuis gebracht en nog dezelfde dag geopereerd door dokter Middendorf. Na een verblijf van drie dagen in het Refaja ben ik vervolgens overgebracht naar het woonzorg- en revalidatiecentrum Veenkade van zorggroep Meander in Veendam om te revalideren. Na acht weken mocht ik weer terug naar huis. Het is behelpen, maar ik red me prima.


Auteur

Paul Abrahams Redacteur