Hemd van het lijf met Sander Stiekema uit Stadskanaal

STADSKANAAL - Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

In aflevering 102 is het de beurt aan ambtenaar/acteur Sander Stiekema uit Stadskanaal.

Toneelvereniging UDI brengt zaterdag 8 februari het stuk 'Mamma Mia' op de planken. Mooie man Sander Stiekema speelt het lekkere ding, de versierder, de Italiaanse casanova. Dit is in schril contrast met de overwegend huiselijke man die hij tegenwoordig is.

Zeker sinds hij samenwoont met Remko. In zijn vrije tijd leest hij graag: een vuistdik geschiedenisboek en de laatste dichtbundel van Levi Weemoedt liggen onder handbereik. En hij zit graag 'een avondje lekker onderuit gezakt' op de bank. Maar ook aan de strakke keukentafel met moderne, verschillende stoelen is het goed toeven, merkt uw verslaggever. Sander: "Als ik jou was zou ik de zwarte stoel nemen, die zit het lekkerst…"

Wanneer ben je geboren?

"Op 27 juni 1990. In Stadskanaal. Mijn vader was gemeenteambtenaar, mijn moeder verpleegkundige in het Refaja ziekenhuis. Na de Willibrordschool heb ik op het Comenius zeven jaar over het VWO gedaan, ik was een luie scholier.

Geen discipline

Ik heb een hekel aan conflicten, als het even kan vermijd ik ze. Daarom heb ik ook mijn rechtenstudie na een jaar afgebroken. In de rechtspraak heb je altijd met conflicten te maken. Nou, dat bleek dus niks voor mij. Gelukkig kon ik aan het werk in de beddencentrale van het Refaja. Na een jaar besloot ik weer te gaan studeren, en wel een studie die ik écht leuk vond: Archeologie. Geschiedenis boeit mij geweldig, maar dat wou ik niet studeren, omdat je dan alleen maar de hele dag in de boeken zit. Dat dacht ik tenminste. Voor archeologie kun je nog eens de handen uit de mouwen steken, aanpakken. Bij eh laten we het maar noemen … 'gebrek aan discipline' … , ben ik daar na drie jaar ook maar weer mee opgehouden.

Ik kon in het Wilhelmina ziekenhuis in Assen in de catering aan de slag.

IND

We schrijven inmiddels 2015. De enorme vluchtelingenstroom die op gang kwam. De Duitse bondskanselier Merkel met haar uitspraak 'Wir schaffen das'. Bij de IND in Ter Apel ging ik aan het werk in de registratie. Daar ben ik heel creatief geworden in communiceren met mensen. Ik draaide mijn computerscherm met daarop een vertaling van het Nederlands in hun taal om en zo kwamen we er meestal uit. Honderden mensen per dag zag ik aan me voorbijgaan. Het was soms net een kippenhok. Er was lawaai, er waren huilende kinderen, wanhopige ouders.

Een Egyptenaar zie ik zo weer voor me als ik eraan denk. Nog nooit heb ik zo'n angst in iemands gezicht gezien. Hij was homoseksueel en doodsbenauwd om tussen bepaalde andere mannen te moeten slapen. Ik heb hemel en aarde bewogen om voor hem een veilige plek te regelen.

Voor mij was het simpeler om uit de kast te komen. Toen ik het aan mijn ouders vertelde nam mijn moeder het voor kennisgeving aan. Mijn vader had iets meer tijd nodig om aan het idee te wennen: hij had toch een bepaald verwachtingspatroon, zo van huisje-boompje-beestje, leuke schoondochter, kleinkinderen. Maar dat was heel snel bijgesteld. In mijn omgeving is het totaal geen issue.

Remko

Via Grindr heb ik Remko ontmoet. We zijn alweer vier jaar samen, in 2018 kwamen we hier wonen. Het is een gemêleerd publiek, een gezellige straat. Remko zit in de horeca, is veel 's avonds en in de weekends weg. Ik heb kantoortijden. Daardoor zien wij elkaar soms dagen achter elkaar nauwelijks: als hij thuiskomt uit zijn werk lig ik in bed, want ik moet er vroeg weer uit. Mijn zaterdagbaantje in de Read Shop heb ik aangehouden. Dat voelt niet als werken, het is gewoon heel leuk, met fijne collega's. Op zondag ondernemen Remko en ik samen dingen. We zijn bijvoorbeeld dol op dierentuinen. We kennen ze allemaal, in een wijde omtrek van Stadskanaal, tot in Duitsland.

Gemeente

Toen de grootste vluchtelingen hausse voorbij was kreeg ik ontslag bij de IND.

Gelukkig kon ik op het gemeentehuis aan de slag. In de catering. Binnenkort krijg ik een functie op de nieuwe afdeling 'Belasting en Geo-informatie'. Dat zal wel even wennen zijn: in de catering was ik veel in de benen, straks zit ik de hele dag op mijn krent.

Nou krijg ik nog beweging genoeg hoor, door onze zondagse tripjes, en door UDI. Dat is echt Uitspanning Door Inspanning!

UDI

Toneel is me met de paplepel ingegoten. Zo lang ik mij kan herinneren is mijn moeder lid van UDI. Ze komt uit een groot gezin van grappige mensen en amateur toneelspelers, haar moeder, mijn oma, voorop. De uitvoering van UDI was altijd een hoogtepunt van het jaar. Feest! Reünie van ooms en tantes. Één van de grappigste ooms heeft een rijschool. Die wou hij 'Les bi Jos' noemen. Dat mocht helaas niet van de Kamer van Koophandel.

Het was bijna onvermijdelijk dat ik ook in hun voetsporen zou treden.

Op de basisschool had ik al zoveel plezier aan het kerstspel en de schoolmusical. En natuurlijk ging ik ook naar de theaterschool. Moesten we bijvoorbeeld ons voorstellen dat we in de woestijn waren zonder water, bijna uitgedroogd en hoe we ons dan zouden voelen. Of we stonden vol overgave een boom uit te beelden die gegeseld werd door een storm … met wuivende armen en zo.

Vijf jaar geleden maakte ik mijn debuut bij UDI. Ze zijn blij met mij, al was het maar omdat ik de gemiddelde leeftijd wat naar beneden haal. Vanwege mijn leeftijd krijg ik vaak, nu ook weer, de mooie-mannen-rollen.

Vroeger had UDI automatisch volle bak. De zaterdagavondmis eindigde altijd een kwartier eerder als de van oorsprong katholieke club speelde: zo kon het kerkvolk massaal na de dienst op tijd in het theater zijn. Die tijden zijn voorbij, maar we hebben nog wel een grote, trouwe aanhang.

Dat we ons honderdjarig bestaan groots en letterlijk meeslepend gevierd hebben heeft ons veel bekendheid en waardering opgeleverd. Het was ook een spektakel van jewelste, onze jubileumvoorstelling in de buitenlucht, op het perron van de STAR!

Het wordt dus wel even stressen, tegelijkertijd mijn nieuwe baan en de uitvoering van UDI. Op het laatste moment moeten altijd nog extra repetities ingelast worden.

Maar het komt altijd goed. Ik verheug me erop. En op de ontlading: bal na! Traditioneel is dat een feest op zich.

Dan is er een speelpauze. In september beginnen we aan een nieuw stuk. Dit seizoen hebben we twee nieuwe, jeugdige leden. Ik hoop dat ze blijven.

Stenen in de rugzak

Ik heb zin in mijn nieuwe baan. Het is een compleet nieuwe functie, dus ik kan hem voor een groot deel zelf vormgeven. Een echte uitdaging. En misschien ga ik in de vakantie mijn zus ergens opzoeken. Zij maakt samen met haar vriend een wereldreis. Ik weet zeker dat ze een steen voor me meeneemt. In het verleden gaf ze me eens een kristal die ze in Marokko had gevonden. Ik ben gek op stenen. Vroeger bezochten we kastelen in Frankrijk, fantastisch vond ik dat. Of we gingen naar de bergen. Er moesten altijd een paar stenen mee. Die gingen in de rugzak van mijn vader, die ze vervolgens berg op, berg af, meesjouwde. Mijn zus is besmet met het reisvirus. Ik niet. In het verleden heb ik mooie reizen gemaakt. Met het gezin, met Remko. Drie weken vind ik tegenwoordig lang zat. Misschien verandert het nog weer, maar op dit moment ben ik graag thuis.

Rie Strikken