Hemd van het lijf met Erik Vissering uit Stadskanaal

STADSKANAAL Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

In aflevering 103 is het de beurt aan SEH-verpleegkundige/docent/ondernemer Erik Vissering uit Stadskanaal.

Uw verslaggever en Erik Vissering hebben een stokpaardje gemeen: ze blijven hardnekkig spreken van 'Refaja'.

Vissering: "Want zo hait mien zaikenhuus ja. Waist wel wat Refaja betaikent toch hè?"

"Joa Erik, dat wait ik. Refaja betaikent De Heer geneest."

En of ik in de krant alsjeblieft wil benadrukken dat er veel verloren is gegaan en ja, daar is hij natuurlijk ook verdrietig van, maar heel veel is er nog wél. "Ja Erik."

En hij blijft kritisch, maar dingen gebeuren en dan moet je verder. "Ja Erik."

En mensen met een acuut hartprobleem bleven al járen niet meer in het Refaja, maar gingen naar het UMCG. "Ja Erik."

We moeten gewoon het beste ervan maken … Gaan we doen Erik.

Wanneer ben je geboren?

Op 22 december 1967. In Alteveer. Mijn dorp. Pa werkte bij AVEBE en had een varkensfokkerij, mijn moeder was huisvrouw. Ik heb twee oudere zussen, twee oudere broers, één daarvan is overleden. Ik was een nakomertje, bij mijn geboorte waren mijn zussen achttien en zestien. Na vier kinderen waren qua benoemen de namen van opa's en oma's op en zou ik naar oom Eerko genoemd worden. Mijn zussen zorgden ervoor dat het het modieuzere Erik werd.

Ik ging naar de christelijke basisschool De Höchte. Daarna naar de MAVO in Onstwedde en op het Ubbo in Stadskanaal naar de HAVO. Al vanaf de basisschool zei ik dat ik 'in het ziekenhuis' wilde werken. Pas nog ontmoette ik een vroegere meester van de Höchte. Die wist dat nog heel goed.

Enige broeder

In 1987 was ik de enige man in de klas, een broeder, op de in service opleiding tot A-verpleegkundige in het Refaja ziekenhuis. Heel even heb ik nog overwogen om verloskundige te worden, dat leek me mooi. Maar dan wordt je 's nachts vaak onverwachts wakker gemaakt en ik kwam er al vlot achter dat dat niks voor mij is. Als verpleegkundige is dat anders. Dan heb je nachtdienst, je weet waar je aan toe bent.

Alie

Na mijn diplomering ging ik op de kraamafdeling werken. In die tijd heb ik Alie ontmoet. Zij was bezigheidstherapeute in het Refaja. Vanuit huis ging ik met haar in Musselkanaal wonen. Vier jaar later hebben we dit huis hier gekocht.

Nieuwe uitdaging

Ik vond de kraamafdeling hartstikke leuk. Maar na een paar jaar vond ik het toch steeds meer 'veel van hetzelfde'. Van nature ben ik ook altijd weer onderweg naar iets anders, zoek nieuwe uitdagingen, verbind mij projectmatig. Ik zal niet gauw een vijfentwintigjarig jubileum in een bestuur of organisatie meemaken. Behalve in mijn Refaja natuurlijk! Maar daar is in mijn werk op de Spoed elke dag weer een verrassing. Ik weet nooit wat er zich aandient.

Dat was op de Intensive Care, waar ik na de kraamafdeling ging werken, ook al zo. Het ene moment zat je gezapig met elkaar te ouwehoeren en koffie te drinken, een moment later was het 'pats boem, crisis, improviseren, anticiperen, aan de bak'.

Ik zat ook steeds meer op de Spoed en op een gegeven moment werkte ik fifty-fifty op de IC en de Spoed, vanaf 1 januari 2018 volledig op de Spoed.

Andere kant

Afgelopen november heb ik de Spoed van de andere kant meegemaakt. Ik had wat onbestemde klachten, ik dacht aan een galblaasprobleempje… toen ik pijn in mijn rechterflank kreeg heb ik toch maar gevraagd of mijn collega’s er even naar wilden kijken … Het was een hartinfarct. We waren er mooi op tijd bij. Ik kreeg een stent, er is geen restschade.

Ik heb mijn leefstijl drastisch aangepast: Ben abrupt gestopt met roken en beweeg meer. Ik ga twee keer in de week naar de sportschool en waar ik vroeger altijd wel een reden had om met de auto te gaan 'dan kan ik dit of dat nog mooi meenemen' pak ik tegenwoordig vaker de fiets.

Ja, en nu is dus de Spoed over naar Emmen. Ik ook. Maar laten we niet vergeten dat de Basis Spoedpost Refaja nog heel veel biedt.

De BSP is open van 8.00 tot 23.00 uur en op de BSP kan nog heel veel wél gedaan worden. Ook de opvang van cardiologische patiënten kan nog steeds, van 8.00 tot 20.00 uur, in het Refaja. Maar voor alles geldt, je bent welkom via je huisarts, de huisartsenpost of de ambulance. Ga nooit op eigen houtje naar welk ziekenhuis dan ook.

Binnen Treant ben ik crisiscoördinator. En ETS-instructeur. Dat is met een soort simulatie oefenen in rampenopvang.

MESH en Hagevis

Privé heb ik daar veel ervaring mee. Mijn bedrijf Medical Event Support Holland faciliteert Eerste Hulpverlening bij evenementen. Dan moet je denken aan Verrassend Stadskanaal, Boerenrock, Knoalster Nacht. De vergunningverlener (de gemeente bijvoorbeeld) stelt steeds hogere eisen. Dat moet ook wel, want je hebt veel meer te maken met drugs- drank-, geweldsproblematiek.

In mijn tijd bij de MAC ben ik daarmee begonnen. De MAC, dat is ook zoiets. Daar heb ik mij met hart en ziel voor ingezet. In roerige tijden, het was crisis, hebben we een nieuw stadion kunnen realiseren in goede samenwerking met de gemeente. Als zo'n doel bereikt is, dan neem ik afscheid, op naar een nieuwe klus!

Voor die Eerste Hulp Verlening kunnen we vijfendertig medewerkers oproepen. Dat is heel luxe. Om dat in de toekomst te kunnen garanderen ben ik samen met mijn collega Gert Hagenus 'Hagevis Opleidingen' begonnen. Wij leiden EHBO-plussers op, geven reanimatie-onderwijs.

Na mijn hartinfarct ben ik mijn werk langzaam weer aan het opbouwen, half februari denk ik weer volledig aan de slag te zijn. Normaal gesproken ben ik weinig thuis, nu heb ik tijd om eens een boek te lezen. Over de Tweede Wereldoorlog en over onze streekgeschiedenis bijvoorbeeld. (Auto-)biografieën lees ik ook graag. 'De drogist' van Ad van Liempt heb ik net uit. Dat gaat over hoe een verzetsheld na de oorlog in ongenade viel. Tjongejonge. Heftig. Menselijk drama. Zo'n boek kan ik iedereen aanbevelen!

En ik heb tijd om na te denken over 'the Hospitales', onze cabaretgroep van Refajanen. Hoe verder na de fusie. Er is nog niks concreets, maar we hebben ideeën zat …

Er zal ook wel weer een klusje op mijn pad komen, een project. Als er een jubileum van mijn oude basisschool georganiseerd moet worden bijvoorbeeld. Dan is het even anderhalf jaar weer pats boem, de schouders eronder, iets moois neerzetten. Afsluitend met elkaar uit eten en klaar. Op naar de volgende klus.

Of ik verder nog hobby’s heb? Mijn werk is nog steeds mijn hobby. En in het weekend vind je mij in Winsum bij de autocross en bij de motorcross in Westerbork of Emmen.

Jammer dat een week maar zeven dagen heeft …

Rie Strikken