Hemd van het lijf met Claudia van der Laan uit Musselkanaal

MUSSELKANAAL - Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

In aflevering 119 is het de beurt aan stoere boerin Claudia van der Laan uit Musselkanaal.

Waar Claudia van der Laan is daar is Milow en waar Milow is daar is Claudia. Milow is een tienjarige kruising-Maltezer en net als zijn baasje actief, pienter en sociaal van aard. Als zij naar de supermarkt gaat, dan wacht het hondje geduldig in de auto tot zij terug komt.

Eigenlijk was het hondje van haar zusje. Maar vanaf het allereerste begin trok hij veel meer naar Claudia en dat was wederzijds. Ze hebben het maar zo gelaten. Met instemming van haar zusje, die haar beste vriendin is. Milow en Claudia zijn dagelijks te vinden bij Akkervarken, het bedrijf dat zij samen met haar voormalige partner, nu nog zakenpartner, opzette.

De daaruit spontaan ontstane kinderfeestjes waren zo'n succes, dat zij voor zichzelf begon met Stoer bij de Boer, een speel- en activiteitenboerderij, op het terrein van Akkervarken.

Op de middelbare school werd haar afgeraden om een opleiding 'iets met dieren' te gaan doen, daar was immers geen brood in te verdienen. Claudia is blij dat ze toch haar hart volgde: het gaat prima. Natuurlijk helpt het dat ze uit een ondernemersgezin komt.

Wanneer ben je geboren?

"Op 18 maart 1988. In het Refaja in Stadskanaal. Mijn vader had een sloopbedrijf in Tweede Exloërmond. Mijn moeder kwam uit de zorg en had een salon voor één keer gedragen bruidsmode. Mijn zusje Laura is anderhalf jaar jonger dan ik. Zij en ik hadden van kleins af aan altijd dieren.

Vegetariër

Ik denk dat wij een jaar of zeven, acht, waren toen we zo'n vrachtwagen zagen met varkenstransport. Dat vonden we zo'n raar gezicht, zoveel varkens zo dicht op elkaar. We vroegen aan onze moeder waar die naartoe gingen. Ze vertelde het ons zo eerlijk mogelijk. Laura en ik waren geschokt en besloten vanaf dat moment geen vlees meer te eten! Onze moeder respecteerde dat en vanaf dat moment kookte ze twee potjes: voor ons vegetarisch en voor onze vader en haar niet. Achteraf gezien is dat wel bijzonder, dat we zo jong onze wil door konden zetten, maar er zat ook niks anders op: we vertikten het om nog vlees te eten!

Op verjaardagen werd daar wel eens een beetje de spot mee gedreven. Dan waren er ooms die die twee eigenzinnige kleine meisjes probeerden te verleiden om toch zo’n lekker augurkje met boterhamworst te eten. Maar wij gaven niet toe!

Toen ik later een Kroatisch vriendje had ben ik wat toleranter geworden. Zijn moeder kookte geweldig lekker, maar met veel vlees. Ik zou haar beledigd hebben als ik dat weigerde. Dat wou ik niet. Iedereen moet zelf weten wat hij eet. Maar ik hoop dat áls mensen vlees eten, dat ze dan vlees eten van een dier wat het goed gehad heeft, zoals onze dieren. Dat was ook één van de redenen dat wij Akkervarken begonnen zijn.

Ondernemersgezin

Na de Verbindingsweg basisschool ging ik naar de MAVO op het Ubbo. Ik wilde altijd al iets met dieren gaan doen, maar dat werd mij afgeraden, omdat je daar de kost niet mee kon verdienen. En de kost verdienen, dat was in ons ondernemersgezin belangrijk. Van jongs af aan waren wij bij het bedrijf betrokken, dat was vanzelfsprekend en wij vonden het leuk. Onze opa had zelf, samen met zijn broers, een sloopbedrijf gehad in Musselkanaal. Hij kwam vaak bij ons helpen met spijkers trekken en het terrein netjes houden, dat soort klusjes. Hij had hart voor de zaak. In het weekend nam hij ons dan mee.

Op mijn veertiende poetste ik het kantoor en op vrijdag maakten wij bussen en vrachtwagens schoon. Omdat een opleiding met dieren geen optie was begon ik aan een toerisme-opleiding. Ik was veel onderweg, toerde, en dan zag ik mijn dieren helemaal niet!

Dierhouderij

Ik stopte met de opleiding omdat ik er langzamerhand van overtuigd was, dat als je iets echt wilt, dat dat ook gaat lukken. Ik ging alsnog naar het Terra College en begon aan de opleiding 'Dierhouderij', specialisatie paardenhouderij. In Griekenland kon ik stage doen, via een vriendje dat hoefsmid specialist was. De stage combineerden we met een vakantie. Daar is mijn liefde voor Griekenland ontstaan. Jaarlijks ga ik er wel een keer naartoe, met mijn moeder of met vriendinnen. Er zijn niet veel Griekse eilanden waar ik nog niet geweest ben.

Ik heb ook andere reizen gemaakt. Naar Canada bijvoorbeeld, waar familie woont.

Als klein kind las ik een boek over Afrika. Daar raakte ik door gefascineerd. Ik wou altijd nog graag een keer naar Afrika. Die droom kwam uit: in 2013 ben ik naar Zuid Afrika geweest, een jaar later naar Namibië.

Akkervarken

Bij mijn ouders thuis was een blokhut in de tuin waar wij vaak met wel vijftien tieners dikke pret hadden, met een verjaardagsfeestje zetten we er een tent voor, dan konden er vijftig man in. Daar heb ik Willem ontmoet. In 2010 kregen we een relatie, in 2015 begonnen we met Akkervarken, een scharrelvarkenshouderij, in Valthermond.

Mijn zusje en ik hebben altijd een hele goede band gehad. Daarom begreep zij niet mijn keuze om als vegetariër varkens te gaan houden. Ze had er moeite mee en kwam hier in het begin niet veel. Inmiddels is ze supertrots! Ik werkte voor een groot deel nog bij mijn vader op kantoor. Ik kreeg de vraag of kinderen hier op de boerderij mochten komen spelen. Dat vond ik prima. Ik had niks met kinderen, kende er in mijn omgeving weinig, maar het ging van het begin af aan hartstikke leuk en van lieverlee ben ik dol op kinderen geworden. Ik ging wat spelletjes doen en speurtochten uitzetten. In de praktijk vond ik een soort beste manier. Gaandeweg werd het een fulltime bezigheid. Bij mooi weer kunnen we naar buiten, binnen hebben we een grote speelschuur.

Sinds 2018 zijn Willem en ik alleen nog zakelijk partners, dat werkt voor ons beide het beste.

Corona

De corona crisis hakte er flink in. Het was zo onwezenlijk, die stilte opeens. Nou ja, op een boerderij gaat het leven natuurlijk altijd wel door. Maar geen verjaardagsfeestjes, schoolreisjes, familiefeestjes meer. Alles viel weg. Opeens kreeg ik een idee: gezinnen hoeven niet anderhalve meter afstand te houden. Op afspraak kunnen ze hier terecht, in de speelschuur of buiten, met of zonder picknick. Er is veel animo voor. De alpaca's, onze nieuwsgierige snuffel- en knuffeldieren zijn bijzonder geliefd! Zo proberen we creatief met de corona beperkingen om te gaan. En ook op de anderhalve meter economie verzinnen we wel wat.

Toekomst

Voor de toekomst hoop ik dat we de twee bedrijven hier in Valthermond gezond kunnen houden. Zelf probeer ik in de buurt een huis te vinden waar ik zo vanaf het erf met mijn paard het bos in kan rijden. Daar heb ik de laatste jaren te weinig tijd voor gehad. En mennen, met een pony, wil ik ook graag. Ik fok met pony's. Een tweespan met mijn pony en haar jong op aanwas, dat gaat wel lukken denk ik.

Verder fok ik met schapen, het liefst een beetje bijzondere rassen, zoals de Walliser Schwarznase, en konijnen. En dan vooral met Franse hangoren. Die zijn eigenlijk veel meer geschikt voor kinderen dan dwergkonijntjes. De hangoren zijn nieuwsgierig, komen naar je toe, kruipen bij je op schoot en dan kun je ze aaien, je hoeft ze niet op te tillen, wat slecht is voor konijnen.

Fokprogramma's

Misschien ga ik ook nog verder met het fokken van ezels, want ik vind ezels echt geweldige dieren. Tot nu toe was dat met matig resultaat. Ezels hebben een draagtijd van een jaar. Het eerste veulen werd dood geboren, het tweede had de navelstreng om de nek en overleed ook. De derde poging was een succes: Onze merrieveulen Sophie is kerngezond.

Benny

Het houden van een ezelhengst is niet altijd even gemakkelijk. Daarom huurden we Benny. Maar die balkte dag en nacht, omdat ie naar de merries wou. Dat is een heel hard en ver dragend geluid. We hebben bij mensen in de buurt briefjes in de brievenbus gedaan waarin we dat uitlegden en zeiden dat we hoopten op hun begrip voor de tijdelijke overlast en met excuses.

We hadden alleen maar lieve reacties! En Benny kreeg zelfs post: Aan Benny de ezel. Op de kaartjes stonden teksten als: Geef niet op Benny! en Go for it Benny!"

Rie Strikken