Na 70 jaar nog steeds verliefd

NIEUW-WEERDINGE - Nieuw-Weerdingers Jan en Corrie Pruim zijn vandaag 20 november liefst zeventig jaar getrouwd. De twee jeugdliefdes vertellen openhartig hun verhaal.

Door Anna Sophie Bakker

“Hoe wij elkaar ontmoet hebben”, herhaalt Jan Pruim (92) de vraag met een grijns op zijn gezicht. “Ja, dat weet ik nog goed.” Er klinkt gelach, haast gegiechel. “75 jaar geleden trof ik haar in Emmer-Compascuum, aan het Oosterdiep. Op 13 oktober, rond een uur of zeven.” Jan vertelt dat hij een paar meiden zag staan die een probleem hadden. Eén van die meiden was Corrie de Vries (90). Haar toekomstige echtgenoot was zo dapper om op de meiden af te stappen. Al snel had hij door wat het probleem was. “Ze hadden destijds oude zooltjes onder de klompen, met een leertje erover. Die zat dan weer vastgespijkerd aan de zijkant. Het leertje zat los en ze vroeg of ik het wilde repareren.” Jan wilde Corrie best helpen, “maar dan wil ik je ook thuisbrengen”. En weer die giechel.

De twee hadden het erg gezellig met elkaar tijdens de weken die volgden. “Het ging van een week naar een paar weken. Van een maand naar een paar maanden”, zegt Jan. Waarop hij even zucht. “In januari werd ik achttien. De volgende maand was Corrie jarig en ik wilde op haar verjaardag komen, maar toen werd ik opgepakt.” Het is even stil. Jan heeft het er moeilijk mee. Met tranen in zijn ogen probeert hij het verhaal weer op te pakken maar zijn vrouw onderbreekt hem. “Nee stil maar, ik vertel het wel.” Corrie legt haar hand op die van haar man. Ze probeert sterk te zijn maar ook zij heeft het er moeilijk mee. “Hij werd opgepakt door de Duitsers omdat hij zat ondergedoken.” Ze vertelt dat terwijl Jan in het kamp in Amersfoort zat, er namens hem iemand kwam om alsnog zijn cadeautje te brengen. Het was een kettinkje dat Corrie altijd heeft gedragen, en ook vandaag de dag nog steeds draagt. “Ik heb door de jaren heen van alles weggegooid, maar dit kettinkje blijft voor altijd bij mij.”

Kersverse echtpaar

Na veel ellende in de oorlog keert Jan weer naar huis. De twee konden het nog steeds goed met elkaar vinden. “Het was kinderliefde, hoor”, weet Corrie. “Ja dat klopt”, beaamt haar man. “Het was steeds aan en uit.” Toch bleef deze knipperlichtrelatie nog enkele jaren duren. Op een gegeven moment sloeg de vonk dan ook echt over. “In mei 1947 was het nu of nooit.” De twee besloten dan ook om te gaan trouwen. Corrie was destijds nog maar negentien jaar oud en verwachtte niet dat haar ouders het goed zouden vinden. Toch stemden ze toe. Het kersverse echtpaar heeft eerst nog negen maanden bij de ouders van Jan gewoond. Ze hadden al wel een woning op het oog, die ze vanuit hun huidige woning nog altijd kunnen zien staan. “Al snel kwamen de kindjes. Een meisje en een jongen”, zegt Corrie met een glimlach. Inmiddels heeft het echtpaar ook al kleinkinderen, achterkleinkinderen en één achterachterkleinkind.

Het echtpaar is na 70 jaar nog steeds gelukkig samen. Iets wat, volgens Jan, een kwestie is van geven en nemen. De twee hebben nooit ruzie. “Zo nu en dan hooguit een meningsverschil, maar echt ruzie? Nee dat hebben we niet”, voegt Corrie toe. “Alhoewel,” en ze gaat er eens goed voor zitten, “we zijn wel hartstikke doof dus soms verstaan we elkaar niet. Dan kibbelen we er gewoon op los.” Ze kijkt haar man glimlachend aan. Die zit giechelend naast haar.